Geen grijs, maar oranje

Oranje is de kleur van de passie en de emotie, en laat die kleur nou telkens terugkeren in mijn dagelijkse leven. De basiskleur van mijn Bed and Breakfast (B&B) is oranje, je ziet het in het uithangbord en in de bloemen, in de parasolletjes en in het logo. Die kleur loopt als een oranje draad door mijn leven.

Met veel passie begon ik aan de onderneming en al ging het vaak gepaard met veel emotie, steeds weer worstelde ik me erdoorheen omdat de passie won. Het lijkt zo ideaal, het runnen van een B&B, maar toch komt er meer bij kijken dan je denkt. Eigenschappen die je niet dacht te hebben moet je sterker ontwikkelen. Niet altijd leuk, maar het is noodzakelijk om de emotionele kant te temperen en mensen te benaderen op een manier waar zij zich prettig bij voelen. Daarnaast moet je toch wat zakelijk blijven.

In de loop der jaren heb ik ondervonden wat je aan warmte en vriendschap ontvangt als jij je positief opstelt. Ik denk dan even terug aan die familie uit Curaçao die zich hier voor ruim een week had genesteld. Hele feestmaaltijden werden er gekookt waar ik voor werd uitgenodigd, er werd gemediteerd, gezongen en geknuffeld en bij het afscheid werd ik hartelijk uitgenodigd op hun eiland. Ook denk ik met warmte terug aan de familie uit Canada waarmee ik een poos heb gecorrespondeerd en die mij vertelden dat de laatste baby bij mij in de B&B is verwekt.

De levensles die ik niet mag vergeten is die van de twee vriendinnen met wie ik in een diepzinnig gesprek raakte. De ene dame straalde een grote rust uit en ze vertelde me op een gegeven moment zonder blikken of blozen dat ze geen toekomst meer had en dat ze genoot van elke dag die haar nog restte. De operatie aan haar lever die ze pas had ondergaan was de laatste geweest, meer konden ze echt niet meer voor haar doen. De berusting in haar lot was bewonderenswaardig.

Soms moet ik de bewaker spelen en dat kan ook grappig zijn. Na het ontbijt was ik een jong stelletje kwijt en ging op zoek. Ik constateerde dat hun auto er wel stond dus de enige plek waar ze konden zijn was dat ze opnieuw naar hun slaapkamer waren gegaan. Toen het me te lang duurde ging ik demonstratief met de stofzuiger aan de slag en dat had effect. Ze hadden pech, want ik moest zorgen dat alles in orde is voor weer nieuwe gasten. 
 
Ik denk ook even terug aan die man en die vrouw die door een taxi voor de deur werden afgezet met ieder een plastic tasje als enige bezit. Heel hun leven werd besproken. Terwijl ik luisterde en observeerde dacht ik  ‘Jeetje, wat moet ik nou, want volgens mij hebben ze geen cent te makken en ik kan niet van de lucht leven.’ Ze hadden een nachtje geslapen en toen heb ik ze met pijn in mijn hart verzocht om een andere slaapplaats te gaan zoeken.

Dat is dus precies wat ik bedoel. De emotionele kant in mij zou hen een tehuis bieden, maar de zakelijke kant, die ik noodgedwongen heb moeten ontwikkelen, stak er een stokje voor. Het is de kunst om een goede middenweg te vinden en niet in grijs te gaan denken, maar in oranje. De kleur die bij me past.

Goedenwel is onlangs een dagje op stap geweest met Alleke. Het verslag hiervan én het filmpje vindt u HIER