Geboorte

Met Kerstmis in zicht denk ik altijd na over geboorte van iets nieuws. Het begint al weken van tevoren.  Diep in het koude seizoen, in de winter, ongeveer rondom de kortste dag, wordt er iets nieuws geboren. We richten ons van nature meer naar binnen als de dagen gaan korten, zoals de beestjes zich verschuilen voor hun winterslaap, zo trekken wij ons meer terug naar binnen. We koesteren ons in de warmte van de kachel en de kaarsjes. We hebben misschien wat meer diepgaande gesprekken met onze vrienden en geliefden. En dan vinden we daar binnen misschien een lichtje, een nieuw idee, heel kwetsbaar diep van binnen. Dat is een ‘kerst’feestje waard. Langzaam kan dat lichtje uitgroeien tot iets wat het licht mag zien en groeien we weer naar het voorjaar toe om weer naar buiten te keren.

Hoewel het misschien niet zo lijkt, is naar mijn idee deze tendens in ons allen aanwezig. Zelf neem ik deze tijd voor bezinning en naar binnen keren altijd heel bewust. Zo ook dit jaar. Ik bekijk dingen waar ik mee bezig ben en voel eens goed hoe het eigenlijk voor mij is. Zo stuitte ik op het contact met een goede vriend. Het is al een oud contact en we zien elkaar heel regelmatig. Maar we haken erg in op elkaars patronen en zo ontstaat er nogal eens ergernis en zelfs conflicten. Andere keren gedragen we ons als een bejaard echtpaar, met zinnen als: ‘jij moet het altijd beter weten’ enfin U kent dat vast wel.  Ze noemen dit geloof ik een haat-liefde verhouding. Ik kom niet zelden ontgoocheld thuis.

Mijn Cor zag het met lede ogen aan. Ook hij had af en toe genoeg van de verhalen en riep al tijden dat het moment daar was om mijn vriend eens een tijdje niet te zien. Het is ’gewoon’ een vriend die ik al heel lang ken en met wie ik al heel veel gedeeld heb, maar wel een heel dierbare vriend.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb besloten zo niet verder te gaan maar elkaar eens een tijdje niet te zien. Ik ben er van overtuigd dat we zielsveel om elkaar geven maar och wat maken we het elkaar moeilijk. Even een time out, afstand en wie weet over een tijdje weer meer contact. Want wat kostte het me een energie, dit contact.

Na een verdrietig afscheid en wennen dat we dat regelmatige afspraakje niet meer doen, komt er een gevoel van ruimte. Ik voel me bevrijd. Het voelt nieuw ondanks het gemis. Er is een nieuw lichtje geboren. Een nieuw stukje onafhankelijkheid. Ik heb wat geleerd en sluit mijn vriend meer in het hart dan ooit.  Het voelt als een eigen, vrije keuze en daar ben ik blij mee. En als dat geen mooie kerst is…