Floor, 21

Door Marijke van Etten | ma 05-09-2011

Iedereen kent haar. Dit charmante meisje met haar vrolijke lach. Als we in het dorp rijden waar ze woont horen we vaak roepen: ‘hallo Floortje!" Ze neemt ieder voor zich in.

Ze vindt het heerlijk als we komen. Als ze onze stemmen hoort giert ze het uit. Onze dochter is meervoudig gehandicapt en 21 jaar. Ze praat niet met woorden maar ik ken niemand die zo goed kan ‘praten' zonder woorden. Alles wat ze communiceert is puur; verdriet is voor 100 procent verdriet en blijdschap is ten volle blijdschap.

Het is mooi haar blik van verwonderde verbazing te zien als er iets ongewoons gebeurt. Een prik in haar arm bijvoorbeeld gaat ze verwonderd aan. Ze lacht om de onbekende sensatie en zelfs de pijn die ze toch ook zal voelen, geeft slechts even een vertrekking op haar gezichtje. Blijdschap, verdriet en boosheid zijn zo duidelijk aanwezig dat iedereen er van mee kan genieten. Ze schreeuwt het uit van plezier en ze huilt luidkeels. Ze bekommert zich om niemand, of ze nu op straat is of bij iemand thuis of op haar eigen groep, er is geen remming of rekening houden met.

Hoewel haar leven niet zo uitgebreid is als het onze, is ze zeker niet minder gelukkig. Alles waar wij van kunnen genieten, het lezen van een boek, het voeren van een goed gesprek of het maken van een schilderij , kan zij niet. Maar de wind in haar gezicht doet haar schateren, de gekke geluidjes van papa eveneens en de kletterende geluiden op de cd verbazen haar elke keer weer. Ze vindt het heerlijk om een voetreflex- of shantalamassage te krijgen. Nooit heb ik iemand in mijn massagepraktijk zo zien genieten als zij. Ze geeft zich volledig. Toen we vorige week een wandeling maakten en overvallen werden door een heftige regenbui genoot ze met volle teugen, luidkeels lachend en doorweekt bereikten we haar huis.

En dan de pijn. Floor heeft koliekpijnen, helse pijnen die een half uur duren. Ze is helemaal verdriet, niet te troosten. Ze loopt rood aan en de tranen vloeien over haar gezichtje. Ze wordt boos en hapt naar alles wat in haar buurt komt en ze schopt met haar benen. Ze schreeuwt het uit. En dan.. na een half uur is het opeens over van het ene moment op het andere.

Bezweet schenkt ze me een lieve lach, alles is vergeten, alleen het moment nu is van belang.
Wat ik hoop te bereiken met mijn mindfulnesstrainingen zie ik hier in levende lijve voor me, leven in het hier en nu, zonder oordeel, alles ten volle belevend. Ze is mijn grote voorbeeld.

Nieuwe reactie inzenden

Reacties

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door philo | di 06-09-2011 (10:49)

Dank je wel voor dit geweldige verhaal.

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door SoulWhisper | ma 05-09-2011 (20:19)

Een heel mooi verhaal Marijke.

Kan ik nog iets van leren:)

Groeten

SoulWhisper

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door alleke | ma 05-09-2011 (16:09)

Wij kunnen veel leren van mensen als jouw dochter, alleen krijgt niet iedereen die kans. Mijn kindje was 2 jaar en 3 maanden toen ze helaas stierf maar wat ik van haar geleerd heb ondanks haar korte leventje draag ik altijd bij me. Zij was niet gehandicapt maar sprak bijna niet, haar mimiek humor en vrolijkheid waren zo groot dat iedereen die haar zag vertederd en blij werd.

Later bleek dat zij een aangeboren tekort had aan afweer en dat een vrij onschuldige bacterie haar dood werd. ik ben dankbaar dat ik een bijzonder mensje bij me heb mogen hebben ook al was het erg kort. Jouw meisje is ook erg bijzonder en uit jouw verhaal kan ik opmaken hoe jullie het koesteren, knap geschreven.

Alleke

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door Conny1959 (niet gecontroleerd) | ma 05-09-2011 (14:30)

Wat een positief natuurlijk verhaal.

Precies zoals het beleefd wordt.

:-)

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door 3xoma | ma 05-09-2011 (15:01)

Hallo Marijke

Wat een mooi verhaal is dit er spreekt zo veel liefde van een Moeder voor haar Kind uit. Deze mensen hebben verdriet of genieten met volle overgave alles zo eerlijk en gemeend.

Ik ben vrijwilligster en begeleid al 15 jaar mensen met een verstandelijke beperking op Hun vakantie dit jaar 10 reizen (thuis zeggen ze dat ik alleen maar kom overwinteren thuis haha)heb dus heel veel met deze mensen te maken en ze maken mij gelukkig die blije gezichten die eerlijke openheid, ja het zijn al met al allemaal zonnekinderen ieder op hun eigen manier en die lach is de beste beloning die je kunt krijgen

Ik wens jou nog heel veel jaren met veel liefde en plezier samen met jou gezin en Floortje

groetjes Hanny doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door judy80 | ma 05-09-2011 (14:02)

Altijd al heb ik bewondering gehad voor de ouders met een gehandicapt kind, en dan toch zo positief kunnen denken, maar die instelling moet je ook wel hebben anders red je het niet in deze maatschappij.

Marijke, jij hebt deze instelling, en ik bewonder je.

Groetjes Irene.

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door wendy | ma 05-09-2011 (13:18)

Marijke,,wat een eerlijk open verhaal over floor..!Sommige dingen en handelingen zijn herkenbaar voor mij, dit vw mijn kleindochter die door een zuurstoftekort ook gehandicapt is.Anders dan floor, maar wel als 14 jarige meid op een niveau zijnde van 7-8 jaar., PDD-NOS, met een autisme en ontwikkelingsstoornis.Mooie meid om te zien[ wat gevaarlijk is, ze ziet er..gewoon uit,, ] , maar ook een eerlijke zachte en lieve meid,,gelukkig maar zeg ik erbij, want soms hoor ik het anders.Daarom snap ik je gevoel bij de woorden..ze is mijn voorbeeld .Deze kids zijn een open boek, zonder voor/oordeel te hebben.Blij met alles wat op hun pad komt.Zorgen..zeker zijn die er,maar we gaan ervan uit, dat.. hierboven..deze zonnekindjes met een gouden randje..[ zo noem ik hen altijd ] als de tijd er is, geholpen worden om zo goed mogelijk een ,,normaal, en ,gelukkig leven te hebben.Aan hen zal het zeker niet liggen, das zeker...dank je marijke om dit te delen!!

stuur bericht

Toevoegen als vriend

Door Dorothy London | ma 05-09-2011 (12:50)

Je column straalt liefde uit voor je kind, Marijke. Een kind van eenentwintig, die nog net zo puur in het leven staat als toen ze nog klein was. Wij als volwassenen hebben al veel verloren van die onbevangenheid.

Het is een zonneschijntje jouw zorgenkind. En jij bent haar anker in het leven.

Tine Dorothy