Emancipatie

Een mooie beschrijving over matriachaat, voor mij de moeite waard om te delen.

Bij onderzoek naar de geschiedenis van de mensheid, is het verschijnsel van de matriarchaten ontdekt. Dit is een interessante ontdekking. Een matriarchaat is een maatschappijvorm die is vormgegeven door vrouwen. Het is niet het tegendeel van een patriachaat (waarin we nu leven) maar een vreedzame samenleving zonder macht en geweld (zie verschillen matriachaat/patriachaat).

Wij bieden jou deze informatie aan om duidelijk te maken, dat het ook "anders" kan en omdat jij terecht altijd al het vermoeden had, nog niet de hele waarheid te kennen :-)

M A T R I A R C H A A T

INTRO

'De mensheid dankt aan de vrouw alles wat haar menselijk heeft gemaakt.'
Richard Fester: "Weib und Macht - Fünf Mio Jahre Urgeschichte der Frau". Fischer: Frankfurt 1982

Een matriachale zichtwijze op het ontstaan van de mens

5 mln jaar voor onze jaartelling.

In het begin was er de vrouw.
Zij verzorgde zichzelf en haar kinderen met wortels, bessen en noten.
Met vrije handen gaat dat makkelijker en ze richtte zich op.

De vrouw kalmeerde haar kind met geluiden en woorden.
En ontwikkelde de taal.

De vrouw observeerde haar maandbloed, de maan en de sterren.
En ontdekte zo de astronomie en de astrologie.
En ze ontwikkelde de kalender.

De vrouw hielp haar zussen bij zwangerschap en geboorte en verzamelde kruiden.
Ze ontwikkelde medicijnen en de beginselen van de chirurgie.

De vrouw vond de eerste gereedschappen uit en legde de basis voor verdere technologie.

Zij schiep geloof, menselijk denken en normen en waarden.
Zij gaf de mensen eeuwig leven door de wedergeboorte.

Zij danste, zong en vierde de feesten van de jaargetijden in het ritme van de natuur.

Definitie

Matriarchaten zijn door vrouwen geschapen en vormgegeven maatschappijen, waarin zij domineren maar niet heersen.

Matriarchaat is niet het tegendeel van patriarchaat = 'vaderheerschap'.
Grieks 'arche' betekent in de oudere betekenis 'begin', de vertaling moet dus zijn 'in het begin de moeders' en niet 'moederheerschap'.

Het verschijnsel matriachaat is (nog steeds) tamelijk onbekend:

Matriarchaten hadden mondelinge tradities en er zijn wel geschriften gevonden maar deze kunnen nog niet worden ontcijferd (Kreta); pas de eerste veroveraars van het beginnende patriarchaat schreven hun heldendaden voor het nageslacht op (ca. -4000).

Vroege geschiedenis wordt pas nu met behulp van archeologie, etnologie en folklore onderzocht en brengt nieuwe resultaten.

Met patriarchale voorstellingen wordt de vroege geschiedenis zo geïnterpreteerd, dat ze in de huidige denkpatronen past: het is altijd al zo geweest, er was altijd al macht, de man heerst en de vrouw is zwakker...

Dat het NIET altijd zo is geweest bewijzen generaties van (matriarchaats-)-onderzoekers:

• Bachofen ('Das Mutterrecht' 1861)
• Morgan ('Ancient Society' 1891)
• Marx en Engels (die het matriarchaat probeerden terug te brengen in de vorm van het kommunisme - wat uiteraard is mislukt, omdat het systeem op mannelijke machtstructuren gebaseerd is)
• Heide Göttner-Abendroth ("Die Göttin und ihr Heros" 1980, "Das Matriarchat I, II.1, II.2 ", wetenschappelijk standaardwerk over matriarchaten 1988-2000);
• Marija Gimbutas (The Language of the Goddess, 1989)
• Hannelore Vonier (internet sinds 1999).

Mannen en vrouwen zijn elkaars natuurlijke vijanden,  zei een vrouw eens tegen me. Het kwam heel even als een schok binnen maar daar zit wat in als je erover na denkt.

Mijn conclusie: zolang mannen en vrouwen aan elkaar gebonden zijn, dus afhankelijk van elkaar, gaat de binding vroeg of laat knellen. Afhankelijk zijn maakt kwetsbaar en niemand loopt graag aan een leidband tenzij je masochistisch ingesteld bent. De kunst is om in een relatie van een binding naar een verbinding te groeien maar daar zijn er twee voor nodig die hun neus dezelfde kant op willen steken en dat betekent werk aan de winkel.

Een binding is een relatie van elkaar nodig hebben voor het inwilligen van wensen en behoeftes, ieder streeft naar het in praktijk brengen van de eigen verlangens en privileges. De sterktste wint dus moet een van de twee zich op dat moment schikken, ondergeschikt zijn aan de wensen en de behoeftes van de ander.

In een verbinding sta je naast elkaar, ben je bij elkaar betrokken en heb je de ander niet nodig om je wensen en behoefte aan erkenning en goedkeuring te bevredigen, dus zijn er geen  zijn machtspelletjes nodig, de angel is uit de relatie. In een verbinding is liefde mogelijk, in een binding niet.

Wat we in een binding liefde noemen en voor liefde aanzien is  afhankelijkheid: alles is erop gericht om de binding in stand te houden en te versterken omdat afhankelijkheid altijd twijfels kent omtrent de liefde van de ander waar men diep down nooit zeker van is. Bepaaald geen voorwaarde voor solidariteit met andere vrouwen. Dus moet zekerheid gezocht worden en dat vraagt om een versterking van de binding.

Toch moeten de meesten van ons het met dit soort relaties doen en er het beste van zien te maken. In een wereld die zo in elkaar steekt als de onze waarin van verbinding zelden sprake is, maar wel van verdeel en heers, moeten we zo goed mogelijk zien te overleven. Dan zijn we op de verkeerde manier op onze partner aangewezen als de relatie een bescherming moet bieden tegen de boze buitenwereld om ons heen.

Wat ik mis in het spitsvondig geschreven  stukje van  Marian Mudder is de ontmaskering van de macht  en de gevolgen van macht. Vrouwen kunnen dan wel de macht in  handen hebben volgens Mudder, hoe vaak  heb ik dit soort kreten gehoord te beginnen in mijn femisitische periode van lang geleden, maar wat schieten we er tot nu toe mee op ? Als we nog steeds moeten zeuren over gemiste orgasmes, over stofzuigen, over de rolverdeling in huis en daarbuiten, over de behaagzucht van de buurvrouw die duidelijk ook het een en ander tekort komt of de hoer die op die manier haar brood verdient, wat hebben we dan aan onze macht en aan een roep om solidariteit?

Wat zijn mannen ermee opgeschoten dat ze eeuwenlang de macht hadden over vrouwen? Misschien is macht hebben een voordeel op korte termijn maar een voordeel dat altijd een tegen reactie op roept. Je hebt directe macht en indirecte macht, het een roept het ander automatisch op. Kunnen vrouwen diep van binnen solidair met elkaar zijn als ze afhankelijk zijn van de liefde en de erkenning van  een man(nen)  of blijven ze toch diep down op hun hoede? Dat lijkt me een reële vraag, het is immers altijd en kwestie van overleven en water bij de wijn doen als je afhankelijk bent.

We roepen steeds dat er meer vrouwen in de regering moeten komen alsof zij de oplossing kunnen bieden maar wat hebben Margret Tatcher , Rita Verdonk, Neelie Smit Kroes, Hillary Clinton, etc. bijgedragen aan een betere maatschappij of aan onze relaties met  mannen? Hebben zij betere en gelukkige relaties met een man gekregen door hun politieke macht en functie? Denk maar aan de sigaar van Bill.

Conclusie. de verhouding tussen mannen en vrouwen is stof om in je pen te klimmen en je lekker uit  te leven, jezelf te bewijzen en erkenning te oogsten bij lezers, maar veel meer dan dit is het niet omdat het te complex is en niet los te denken van de complexheid van de wereld om ons heen.

Mudder laat me zien dat ondanks de 2de golf feministen de bron van de klachten en daarmee het schrijven over  relaties tussen mannen en vrouwen vrijwel hetzelfde is gebleven .Niets nieuws onder de zon, daar kan geen apenkolonie iets aan veranderen tenzij wij de de oplossing zoeken in het neerwaarts evalueren en het bewustzijn en het gedrag van apen aannemen. Of Mulder daartoe zelf bereidt is?

Hartevrouw