Een vriendin voor het leven

Jan, ik zal d'r morgen maar meteen even bellen. Eens horen hoe hard het daar nu weer vriest. En wat leuk om over vroeger te praten. Toen we jong waren, praatte je toch echt niet over vroeger. Een teken dat we oud worden Jan.

Groetjes Tine Dorothy

Hanna, leuk om je weer te zien. Ik denk vaak aan Anne-Marie. Pak ook gemakkelijk de telefoon als ik haar even weer wil horen. En soms een kaartje of een brief. Ze heeft nog steeds geen computer. Had ze die wel dan zouden we waarschijnlijk vaker iets van elkaar laten horen. Volgend jaar zullen we elkaar ontmoeten op de Canarische eilanden. Pas in december. Maar dan moet ze wel weer mobiel genoeg zijin om te reizen. En eens zal ik ook eens kijken hoe ze daar leeft. Dan  blijf ik wel twee maanden of zo. Met het vliegtuig (2x) ben ik sneller dan met de trein. Toch lijkt het me boeiend om met de trein te gaan. Dan ben ik drie dagen onderweg. En waar de trein stopt (verder gaat-ie niet) moet ik nog 80km met de bus. Dat wordt een heel avontuur, Hanna. Eens gaat het gebeuren.

Groetjes van Tine Dorothy

Alleke, dank je wel! We hebben allemaal periodes dat we even drukker bezig zijn met iets anders. Even afgeleid door andere zaken en ook dat mag van Goedenwel.

Groeten Tine Dorothy

Dag Lomp, hier zie ik nog veel avondrood genoeg, dus nog niets verspeeld. Maar ga zo door met je dichterlijke 'mind'.  Dank je! Tine Dorothy

Dank je Pauline. Groetjes Tine Dorothy

Dag Linda. Natuurlijk lachen we wat af. Het is echt niet alleen kommer en kwel. Ben je gek. Maar als je minder mobiel wordt is toch niet leuk. Waar zij woont is het zo uitgestorven. En waar ik woon, zijn er altijd wel mensen die je ziet. Zij heeft bijna nooit dat er een binnen komt druppelen. Hier ben ik met vijf minuten bij een ander, zij niet. Maar ze verkiest ook een beetje voor de eenzaamheid. Van de drukke dame van toen is weinig meer over. Ouder worden met gebreken valt nooit mee. Velen van Goedenwel kunnen dat beamen. Alleen haar wereldje daar is nog wat kleiner. Wel geniet ze van de natuur. In het voorjaar belde ik haar eens en toen was ze ook aan het houtkappen. Zo was ze bezig met een berk. Een grote dat wel. Uit de boom tapte ze sap. Er komt dan een gat en die moet je dichtmaken anders kan de boom sterven. Vijf liter sap laat ze heel lang koken totdat er een halve liter overblijft. En dat is dan je limonade. Ik hoor hier nooit dat ze sap uit een berk halen. We zeggen wel eens dat een boom bloedt. Maar vijf liter? En zo zie je Linda dat ik al die verhalen, die anders zijn dan hier, met gretige belangstelling volg. En zij is weer nieuwsgierig naar de mijne. Maar die kou hè Linda? Die kou in de winter en de donkerte van het seizoen, die probeert ze zoveel mogelijk te ontvluchten. En daarom is ze in december en januari veel op de Canarische eilanden. Maar haar rug en knieën hebben het haar belet om afgelopen tijd er heen te reizen. Ze wacht op een nieuwe kans.

Groetjes van mij Linda. Tine Dorothy

Ja Tjaart, waarschijnlijk. Ik kan het natuurlijk niet helemaal inschatten, kan alleen maar naar haar verhalen luisteren. Ongetwijfeld zal het land ook goede dingen hebben. Wel weet ik dat de Noorse bevolking (waar zij woont) veel voor de Russen doet. Net over de grens leven de arme Russen. Heel veel kleding gaat daar naartoe en andere hulpgoederen. Anne-Marie zat ook veel in Lapland, als reisleidster. En je begrijpt Tjaart, dat ik die verhalen geweldig vind. Toen ik haar een keer zei dat als ik haar kwam opzoeken voor lange tijd, ik ook nog wel even naar Moermansk (Rusland) kon. Op de kaart lijkt dat niet ver weg. Maar dat raadde ze me af. Wenig te zien en oh zoveel kilometertjes. Jammer dat ze geen auto meer rijdt. Er schijnt bij haar slechts een hoofdweg door de bergen te gaan. Onze militairen oefenen ook dichtbij haar. Haar familie woont ook niet zo ver weg.  Ik kreeg eens een ansicht van haar van het plaatsje Tromsø. Tromsø is ook waar een vliegveld is. Het was een ansicht van het winkelcentrum aldaar. Alles sneeuw, alleen viel het me op dat de trottoirs sneeuwvrij waren. Ik vroeg haar hoe dit kwam. Zij antwoordde dat de trottoirs  verwarmd. Aan zo iets denk je niet meteen Tjaart, als je op zo'n eilandje woont als ik, toch?

En nu ligt hier sneeuw en hebben we een zonnetje. Mooie tafereeltjes om foto's te maken.

Tine Dorothy 

P.S. Misschien is het wel leuk als de militairen (ze zitten bij mij op het eiland op De4 Mok) wat Engelse en Duitse tijdschriften zouden kunnen meenemen. Als ik die nou eens ga vergaren? Maar of ze zo iets zullen doen? Wie weet.

Tjaart, Noorwegen is een rijk land vanwege de olie. Zij beweert dat er veel mensen die in de regering/Overheid zitten, veel naar het buitenland reizen. Dit gebeurt heden ten dage natuurlijk zowat over de hele wereld. Het is een trend van deze tijd. En ja, dat kost onnoemlijk veel geld.

Ze is verzekerd, maar ik hoor haar niet anders over gigantische wachtlijsten. En als ik zeg: dat wordt hier wel betaald, zegt zij vaak: hier niet. Zij doet niet anders zeggen dat Noorwegen zo'n rijk land is, maar de gewone burger merkt daar niets van, volgens haar. Hoe het werkelijk zit, weet ik natuurlijk ook niet.  

Vroeger, in Noorwegen, ging ze naar vrachtschepen en vroeg naar de kapitein. Bijna altijd kon ze meevaren naar een vreemd land. Ze moest dan wel meehelpen aardappelen schillen etc. en nog wat kleine klusjes. En was ze in een vreemd land, dan kocht ze een mercedes en kwam ze daarmee terug naar haar geboorteplaats. Ze woont ongeveer 43 km van Tromsø af. Zij spreekt het uit als: troms-eu en niet als trom-seu. En Tjaart, haar vader was vroeger walvisvaarder. En toen we samen in Londen in dat aristocratische gezin woonde, vertelde ze me dat ze in Noorwegen haar boodschappen op ski's deed. Begin jaren zestig zag je amper wat van de wereld op tv. Je kunt begrijpen dat ik me er toen niets bij kon voorstellen. Wat een tijd hè? En daarom is die band met haar ook zo leuk. Omdat het toch wat anders is dan de mijne.

Groetjes Tine Dorothy

Dank je voor het compliment Draak. Ik doe alleen maar mijn best. Vrouwen maken natuurlijk altijd grapjes over mannen en mannen doen dat ook. Gewonlijk allemaal heel onschuldig. Een wereld zonder mannen zou vréselijk saai zijn, Draak. Dan krijg je allemaal kakelende vrouwen, wat een nachtmerrie? Haha.

Ja Draak, heel lastig. En het was altijd een atlethische vrouw. Dat is ze echter al heel lang niet meer. Ze verzuurt ook een beetje, daar in het noorden. Waar ze woont is het dunbevokt en als ik haar zo hoor, is ze een beetje een kluizenaarster geworden. Na onze tijd in Londen, ging ze naar Turkije en had een privé chauffeur ter beschikking. Daar zorgde ze voor de kindereen van een schatrijk gezin. En de volgende keer zat ze weer in Griekenland, druiven te plukken. Of in Libanon en gaf ze Engels op een internationale school. Ze spreekt vloeiend Engels, Duits en Spaans. En natuurlijk haar moedertaal. Haar leven met de mijne verschilt op het moment nog al. Ik heb alles bij de hand en overal zijin mensen. Bij haar niet. En zelfs dat vindt ze niet meer erg. Ze leeft op de mooie herinneringen van vroeger.

Klusjesmannen hadden haar zwembad aangelegd. En soms timmeren ze wat aan haar huis Eens liepen er een paar rond haar huis, terwijl ik haar belde. "Zijn het leuke mannen?" vroeg ik gekscherend. Volgens haar heb je geen leuke mannen waar zij woont. Allemaal gek en gestoord.  Daarom moest ik wel vreselijk lachen. Vroeger had je natuurlijk van die gehuchten waar nog wel eens wat inteelt voorkwam. Net zoals bij ons. En Draak, natuurlijk zijn daar ook leuke mannen, maar voor haar hoeft het allemaal niet meer. Ook die tijd is voorbij.

Groetjes Tine Dorothy

Hoi Wendy,
 

Ze gaat al jaren, in de wintermaanden december en tot de helft van januari naar de Canarische eilanden. Afgelopen jaar is ze niet geweest vanwege haar klachten. Volgend jaar denkt ze wel te gaan. Maar dat weet je nooit zeker. En dan heb ik haar beloofd dat ik ook een tijdje kom. Ze houdt helemaal niet van koken. Ik wel. Nu heb ik er al zin in om haar een beetje te helpen. Ze zit altijd in hetzelfde apartement. Ook zwom ze de laatste jaren niet meer. Bang om te vallen en niemand heeft ze om haar te ondersteunen. Dus, als ik haar ook dan kan helpen, zou mooi zijn. Ik kijk er in ieder geval al naar uit. En ze vraagt me steeds of ik naar Noorwegen kom, dan mag ik wel een paar maanden blijven. Ook dat moet er maar eens van komen. Eerst maar 65 worden, Wendy.

Lieve groet van Tine Dorothy