Een uurtje meditatie

Na ruim een half jaar begin ik weer met het geven van meditatie. Nu vind ik dat het nog kan. Ik heb het dus vol enthousiasme gepland. Een uur per week, vrije inloop en dan ook nog in ons dorp. Bij een vriendin kan ik terecht in haar grote tuinhuis en dat heb ik in dank aanvaard.

Het is wel zo dat er geen meditatiekussens zijn en geen matjes. Dus nam ik het kloeke besluit om die kussens maar zelf te maken. Tenslotte kost zo’n meditatiekussen toch gauw 20 euro. Waarmee vul ik ze, vroeg ik me af, en ook daar kwam ik wel uit; het zouden bepaalde korrels worden. Natuurlijk kon ik die via internet bestellen, maar ik wilde ze liever ergens in de buurt halen. Na wat rond gebeld te hebben was ik er uit. Een winkel in de buurt bleek een grote zak te hebben voor 25 euro. Cor ging hem ophalen.

Wat was er in Cor’s hoofd gebeurd? Hij had in ieder geval een verkeerde link gelegd. In de winkel aangekomen beweerde hij ten stelligste dat de winkelmevrouw had gezegd dat de zak 11 euro kostte. Nu was dit een halve zak en men vroeg 12,50. Cor dacht “wat hebben we nou? Ik laat me niet beetnemen”, dus hij hield voet bij stuk. De dochter van de winkelmevrouw werd gebeld maar wist, uiteraard, van niets. Tenslotte zei Cor dat hij dan wel 12,50  wilde betalen, maar de mevrouw wilde er niets van weten “Neem maar mee voor 10 euro meneer” . Ze vond het maar wat vervelend. Thuis gekomen vertelde Cor zijn verhaal en hielp ik hem uit de droom. Die 11 euro was nooit genoemd, dat was voor iets anders waar we over gebeld hadden.  Zo zie je maar dat je onbedoeld de boel kunt oplichten.

We gingen meteen aan de slag, het eerste kussen was al genaaid, het hoefde alleen maar gevuld te worden. Samen trachtten we een kussen in de keuken te vullen. Het spul kleefde overal aan, mijn kleren zaten van boven tot onder vol met een soort statisch spul dat er niet vanaf te wrijven was. En de helft van wat er in het kussen ging kwam er ook weer uit. Het bleef allemaal aan onze handen zitten. Na een kwartier was er een redelijke hoeveelheid in het kussen beland. Met rode konen bezagen we het resultaat. Werkelijk alles in de keuken zat onder! De stofzuiger moest er aan te pas komen om alles van onze kleren af te zuigen. Het kussen zag er aan de buitenkant ook uit alsof het in een wit stofbad had gelegen. Toen we tenslotte klaar waren, moesten we het wel even uitproberen. Voorzichtig ging Cor op het met spelden dichtgemaakte kussen zitten. Hij zakte er meteen door heen. Nee dit was niet wat het zou moeten zijn. Verkeerde spul… het begin van het voorbereiden van mijn meditatie-uurtje.

Ik heb alsnog via internet het goede materiaal besteld . Maar wat te doen met een megazak met schuimrubberkorrels die we niet kunnen gebruiken en die we angstvallig dichtgebonden houden? Terug brengen naar de winkel dan maar? Cor was van dat idee niet gecharmeerd…. Dus..animo? Op naar de volgende tien meditatiekussens.