Een nachtdienst op Rotterdam CS

Op een mooie zaterdagavond in de zomer hadden Barry en ik nachtdienst samen met mijn collega Toon. Om 23.00 uur begon onze dienst en we waren mooi op tijd aanwezig. Als we nachtdienst hadden was het gebruikelijk dat hondengeleiders hun honden bij zich hielden en werden ze in het kantoor vastgebonden onder een bureau. De bureaus die onze dienst gebruikte in die tijd waren allemaal van ijzer met dubbele ladenblokken die behoorlijk zwaar waren, dus een hond die vastgebonden was aan zo’n bureau zou er niet mee weglopen. Tevens waren de vloeren van linoleum en bijzonder glad, dus…..

Barry werd netjes aan een bureaupoot vastgebonden en hij ging onmiddellijk slapen. Hij kende de gang van zaken dus we hadden geen kind aan hem. Toon en ik dronken eerst een kop koffie en bespraken wat we die avond en nacht moesten gaan doen. Sowieso moesten we tot na aankomst van de laatste trein op het station surveilleren en zo nodig assistentie aan de conducteurs verlenen als ze problemen hadden met reizigers. Daarnaast ook nog de stationshal, de perrons en de stationstunnel in de gaten houden of er niets gebeurde. Kortom, voorlopig hadden we dus genoeg te doen.

Wat we daarna zouden gaan doen lag aan de afloop van de reizigersdienst. Ook moesten we aanwezig zijn op het moment dat de treinen binnen waren en het station gesloten was. Er waren altijd personen die het station niet wilden verlaten, waardoor het NS personeel onze hulp inriep.

Na de koffie, omstreeks 23.30 uur, liepen Toon en ik de trappen af naar het eerste perron. Ons kantoor lag namelijk op de eerste verdieping van het NS station Rotterdam CS. Barry liet ik in het kantoor achter. Tijdens het surveilleren op het station en tussen de reizigers was het niet altijd raadzaam om een politiehond bij je te hebben, zeker als het een bijtgrage jongen als Barry betrof. Tijdens onze surveillanceronde over de perrons, de stationstunnel en de stationshal was alles rustig. Toon en ik spraken over allerlei dagelijkse zaken, ondertussen wel de omgeving in het oog houdend. Om 00.30 uur gingen we terug naar kantoor om een kop koffie te drinken.

Om 01.00 uur zou het station gesloten worden als alle treinen aangekomen waren en daar wachtten we op. Om 00.50 uur kregen we een telefoontje van de verkeersleider van de NS dat de hoofdconducteur van de laatste trein die uit Den Haag aankwam op het 3e perron om 00.55 uur assistentie verzocht, omdat er lastige reizigers in de trein aanwezig waren die zonder kaartje reisden. Ook wilden ze geen naam opgeven aan hem, zodat hij een kaartje aan hun kon uitschrijven of een zogenaamde uitstel van betaling om een proces-verbaal tegen hun te kunnen opmaken bij het niet betalen hiervan.

Zo gezegd zo gedaan dus. Toon en ik stonden bij aankomst van de trein op het 3e perron te wachten toen deze arriveerde. Nadat de trein gestopt was, stapte de hoofdconducteur bij de machinist uit en liet de deuren van de trein dicht. Hij vertelde ons dat er zes jongemannen in de trein uit den Haag zaten zonder treinkaartje die geen kaartje bij hem wilden kopen en ook niet wilden meewerken aan het opgeven van hun namen. Ze hadden hem alleen maar belachelijk gemaakt en uitgescholden. De hoofdconducteur wees ons de zes jongemannen aan en gaf de machinist toen opdracht om de deuren te ontgrendelen.

Benieuwd hoe dit verder gaat? U leest het in de volgende column van Cor!