Een hondenbaan

Als diensthondgeleider bij de spoorwegpolitie heb ik veel gekke dingen meegemaakt. In 1972 werd ik uitgekozen om met een diensthond te werken. Ik had wel eens een hondje gehad, maar een grote politiehond? Daar keek ik wel even tegenop. Maar ja wat wil je. Je hebt een baan en moet dan ook de minder leuke dingen accepteren.

Mijn eerste hond. Ohhh… ik weet nog precies hoe het in zijn werk ging om deze te kopen. Wij richten de honden niet zelf af, maar kochten afgerichte honden van particulieren. Op een druilerige zaterdagochtend gingen onze hondeninstructeur, een pakwerker en ik met de hondenauto, een Hanomag bestelbus met hondenhokken erin, van Rotterdam naar een plaatsje  in Limburg. Hoe het plaatsje heette weet ik niet meer, maar de hond ben ik nooit vergeten. Toen we daar uiteindelijk aankwamen werden we gastvrij onthaald. De verkoper bleek een politieman te zijn van het plaatselijke korps Rijkspolitie. Na de koffie en vlaai, gingen we naar de hond kijken. Tjee, ik schrok me wezenloos. Het was een grote Mechelse herder, maar leek meer op een leeuw. Hij was flink uit de kluiten gewassen. Een beetje benauwd bekeek ik het dier. Hij keek terug en de moed zakte me een beetje in mijn schoenen. Ik dacht, wat moet ik met zo’n grote hond en wat zegt mijn vrouw als ik hier mee thuis kom. Nee, hij was me eigenlijk iets te groot. Onze instructeur wilde zien wat de hond kon en hoe hij als politiehond werkte.

Ik heb de pakwerker aangekleed. Een heel karwei, want zo’n man doet over zijn gewone kleren eerst een dikke leren broek en jas aan en daaroverheen nog een broek en jas van dikke jute. Dat pak woog zeker 25 kilo. Lopen hierin was een kunst, want het pak was zo stijf als een plank. Als eerste liet de eigenaar zien dat de hond kon zoeken. Op een gegeven moment lag ik in een deuk. Als de hond, met de naam Barry, het voorwerp gevonden had en trots naar zijn baas bracht, werd het een heel gevecht voordat de baas het voorwerp uit Barry zijn bek had. Met verwondering zag ik dat de baas een foefje uithaalde. Als Barry bij hem kwam en het voorwerp niet wilde loslaten, gooide de baas een stokje op de grond en hierna liet Barry het voorwerp vallen. Hierna werden nog een aantal demonstraties op de pakwerker gedaan. De man heeft het geweten. Nadat Barry hem een paar maal flink gebeten had, zei hij; "wat een rothond. Hij bijt op de zachte delen van het pak. Als onze andere pakwerkers Barry krijgen, nou dan beleef je wat".

Uiteindelijk werd besloten Barry toch te kopen en werd ik zomaar de trotse baas / geleider van een politiehond. Hierna ging de reis terug naar huis. Barry zat achter me in een hok en ik voelde zijn hete adem in mijn nek. Tenminste, zo leek het. Onderweg had ik maar één gedachte. Hoe vertel ik het mijn vrouw!