Een dagje Schiphol: zonder ervaring met het openbaar vervoer

Nou, de zomer draait op volle toeren en wat hebben wij al veel zon gehad! De kinderen hebben nog schoolvakantie en genieten van het prachtige weer. Ik ben met mijn kleinzoon Quint naar Schiphol geweest. Voor het eerst in 46 jaar ging ik weer met de trein! Quint vindt dat prachtig, maar ik wist niet eens hoe ik een kaartje moest kopen! Gelukkig was er een aardige dame die mij daarmee hielp. Als je eenmaal weet hoe het werkt dan is het zo makkelijk, maar als je 46 jaar niet met het openbaar vervoer bent geweest is het toch wel vreemd.

Oké, op Schiphol aangekomen zag Quint natuurlijk Burger King en vroeg hij gelijk om een patatje en een milkshake. Het was etenstijd, dus dat kwam mooi uit. Hij is 3 jaar, maar praat als een ventje van 5 jaar. Tegen iedereen zegt hij ‘hoi’ of ‘doei’ alsof hij iedereen kent; je lacht je een hoedje. Zo jong als hij is kijkt hij ook al naar de meisjes en de jonge dames. Hij loopt maar te sjansen. Na het eten zijn wij even naar de promonade geweest. Dat vond hij natuurlijk ook prachtig: al die vliegtuigen die daar landen en opstijgen! Hij genoot er zichtbaar van.

Na een tijdje gingen wij verder en bij de uitgang van de promonade gekomen zag hij een restaurant en vroeg om een ijsje. Wij liepen naar binnen, maar daar zag hij iets heel anders: een vliegtuig met simulator waarmee je het vliegtuig kunt besturen. Dat wil zeggen: waarmee je het vliegtuig kunt laten landen en opstijgen. “Ja, Opa, dat kan ik ook hoor,” zei hij. Stel je voor: 3 jaar en dan al een vliegtuig besturen! Hij mocht het een keer proberen, maar dat werd al snel 4 à 5 keer proberen. Het opstijgen ging wel, maar het landen lukte voor geen meter. De vliegtuigen die moesten landen crashten voortdurend, dus vond hij het ook niet meer leuk en gingen wij verder.

Hij dacht: “O ik zou nog een ijsje van Opa krijgen!” Dat was hij niet vergeten. Toen hij aan het ijsje likte zag hij een kinderspeeltuin in het restaurant en daar had hij ook wel zin in. “Opa ik hoef mijn ijsje niet meer.” “Nee natuurlijk niet,” dacht ik.”Hij wil naar de speeltuin”. “Nou Quint gooi je ijsje dan maar weg.” Dat vond hij toch wel wat zonde en hij nam toen maar een paar happen van zijn ijsje en de rest gooide hij toen weg.

Opeens zag hij een hele grote glijbaan en hij liep er op af.  Na 5 minuten zei ik: “Quint, we gaan wij weer verder.” Hij probeerde constant de tijd te rekken om langer te blijven. Na ongeveer 3 ½ uur vond ik het toch wel weer tijd om naar huis te gaan. Wij gingen dus weer op zoek naar de juiste trein. Quint zei: “Deze moeten wij hebben. Deze gaat naar Hoofddorp.” Ik vroeg nog aan iemand of die trein naar Hoofddorp ging. “Ja hoor,” zei die mevrouw. Dus wij liepen de trein in. Het was echt lachen hoor, want die trein ging inderdaad naar Hoofddorp, maar ook niet verder en wij moesten naar Nieuw Vennep. In Hoofddorp ging de trein naar het rangeerterrein om schoongemaakt te worden. “Nou Quint, dat is mooi, Opa heeft de verkeerde trein genomen,” zei ik. “Hoe kan dat nou?” zegt hij. Ik antwoordde: “Opa heeft niet echt goed opgelet. Hij zag Hoofddorp staan en dacht: dan gaat die trein ook naar Nieuw Vennep, maar dat was niet zo.

“Ooo…”  zegt hij “Hoe gaan wij dan naar huis?” Ik sprong de trein uit. Het was wel erg hoog,  omdat er geen perron was en ik tilde gelijk Quint uit de trein. Daarna liepen wij naar de machinist en hij zei gelijk: “Verkeerde trein genomen?” “Ja”, zei ik “Maakt niet uit,” zei de machinist “Je bent niet de eerste, maar ook niet de laatste”. Hij zei: “Stap maar weer in, want wij gaan weer terug naar Amsterdam, maar vergeet niet in Hoofddorp uit te stappen!”

In Hoofddorp zijn we uitgestapt en hebben daar de trein naar Nieuw Vennep gevonden. Quint was er vol van en vertelde thuis gelijk dat hij 3 keer in de trein heeft gezeten. “3 keer?” zei zijn moeder. En ja, toen moest ik alles uitleggen natuurlijk. Mijn dochter zei gelijk: “Pa, je moet meer met de trein gaan met Ginny en Quint! Dan neem je de volgende keer wel de goede trein!” Nou, dat zal ik nog vaak horen hoor….