Drama in Utrecht

In zijn column schrijft Jan Leeflang over het drama dat deze week in Utrecht plaatsvond. Twee jongetjes van twee en drie verdronken toen de auto waarin zij zaten te water kwam. De jonge moeder, die net op dat moment uitstapte, zag het vanaf de kant gebeuren.

Het doet mij zoveel pijn om te horen dat een auto, met daarin kinderen, in het water terecht komt en dat ze vervolgens overlijden. Ik krijg echt een steek in mijn hart als ik zulke dingen hoor. Het is gisteren, op mijn verjaardag nog wel, gebeurd toen een auto in het metersdiepe Merwedekanaal in Utrecht terechtkwam. Het is de angst van iedere ouder en grootouder om je kind op zo’n manier te verliezen!

Ik zeg zelf altijd tegen mijn kinderen dat ze niet langs het kanaal moeten rijden met kinderen in de auto. Het gevaar bestaat dan namelijk dat, als je je auto in het water rijdt, jijzelf er nog wel uit kan komen, maar je kinderen niet. Door de paniek ben je dan geblokkeerd, terwijl je eigenlijk meteen moet handelen. Want de kinderen, die meestal achterin zitten, moeten eruit! Maar je hebt dan meestal wel hulp nodig, omdat je je oriëntatie meestal kwijt bent in zo’n geval.

Het gebeurde deze week bij de koffiefabriek van Douwe Egberts in Utrecht, waar de jonge moeder van de twee verdronken kinderen tot voor kort werkte. Ze parkeerde haar auto om spullen in te leveren en ging haar oud collega’s gedag zeggen. Opeens sloeg het noodlot toe.  Op het moment dat ze haar kinderen uit de auto wilde halen, rolde de auto richting van het kanaal. Ze probeerde de auto nog tegen te houden, maar dat lukte niet. Ze dook het water in om haar kinderen te redden, maar ondanks dat ze hulp kreeg van omstanders kreeg niemand de deuren open van de auto.

Na een kwartier werden de kinderen door duikers van de brandweer uit de auto gehaald en werden de kinderen direct gereanimeerd, maar het mocht niet meer baten. De kinderen zijn in het ziekenhuis overleden. Er klinkt veel kritiek op de gemeente die de gevaarlijke parkeersituatie op de Keulsekade al jarenlang negeert. Waarom staan er geen paaltjes voor het kanaal? Of een verhoging zodat de auto nooit het water in kan rijden? Nu moet deze moeder verder zonder haar twee kleintjes. Wat dat voor gevoel moet geven? Ik weet waar ik over praat, want ik heb zelf een broertje verloren aan een verdrinkingsdood toen hij 5 en half jaar oud was. Vandaag zou hij 55 zijn geworden.

Ik kan alleen maar adviseren aan de gemeente om langs kanalen, die meestal ook een stuk lager liggen, een soort bescherming te maken. Als er dan iets fout gaat, kom je niet meteen in het water terecht. In de zomer is het water niet zo koud, maar nu de winter er aan komt kun je ook nog eens de pech hebben om onderkoeld te raken. Als je er niet op tijd bij bent, kun je hieraan overlijden.

Ik leef heel erg met die mensen mee die het is overkomen. Ik hoop dat ze de kracht vinden om toch door te gaan, hoe dramatisch het ook is. Je kinderen blijven altijd in je hart. Dit wordt in je geheugen geprint en raak je nooit meer kwijt. Heel veel sterkte voor deze mensen en mijn oprechte deelneming.
 

Nieuwe reactie inzenden

Login of registreer om commentaar te plaatsen

Reacties

Ik heb een kind verloren vanwege een hartafwijking. Dat is verschrikkelijk. Maar wat hier gebeurd is, dat ga je helemaal niet snappen. Ik wil de fam. heel veel sterkte toewensen, want dit ga je je hele leven niet meer vergeten! Samen staan we sterk voor onze kinderen, en moeten we het leven verder leven voor de anderen die ons zo nodig hebben! Nogmaals STERKTE!!

ja het is een drama je kind verliezen daar zijn geen woorden voor je kan niet begrijpen als je je auto zo langs het water moet zetten omdat het niet anders is dat er niet iets voor staat ik hoop dat men nu echt iets gaat doen ik ken de situatie daar het is echt afschuwelijk hoe je daar over heen moet komen ik weet het echt niet je mag alleen hopen dat er lieve mensen zijn die keer op keer willen luisteren in mijn hart leef ik mee met dit drama jannie

Goeden morgen Jae55,

Ik denk er nog bijna iedere dag aan, merk nu zelf dat het slijt, maar je vergeet het nooit meer.

Jij kent de situatie daar, dus parkeer jij je auto daar nooit meer, mijn vrouw parkeerd zo wie zo nooit bij de waterkant, is altijd bang dat de auto het water in rijd ! Ik snap alleen nog steeds niet dat er nooit iets is aan gedaan, het is toch levensgevaarlijk daar, dan mag /moet geld géén rol spelen voor de veiligheid van de mensen. Doe voorzichtig als je ooit bij het water moet parkeren omdat het niet anders kan.

groetjes en een fijn weekend ,

 

jan

 

Hoi Jame,

De pijn van het kind wat je hebt verloren gaat inderdaad nooit weg, van jullie is het 10 jaar en 10 maanden, van mijn broertje is het 50 jaar geleden en nog denk ik iedere dag aan hem, de pijn wordt wel minder want je moet ook door met jou leven, maar het gaat nooit weg. Ik wens jullie ook veel sterkte met het verlies van jullie zoon, en zeker nu de feest dagen er weer aan komen heb ik er last van, mijn ouders zijn beide vlak voor de kerst overleden en dan heb ik het ook best moeilijk, zeker als ik even alleen ben. Maar ik denk dat wij mensen dat allemaal hebben, en wij moeten er mee leven.

 

groetjes,

Jan

Hoi Dorothy,

Ja het greep mij ook bij mijn keel, en misschien komt dat ook wel door mijn voor geschiedenis.

Je moet er toch niet aan denken dat je nooit meer je kinderen in de armen kan nemen, alleen door dat er geen bescherming was aan die water kant. Je komt hier inderdaad nooit overheen, de pijn blijf je voelen ook al wordt het steeds wat minder. Tine je hebt het allemaal goed verwoord, het is gewoon dramatisch.

Het ga je goed en een fijn weekend,

Jan Leeflang

 

 

Hallo Carlien,

 

Ja ik heb het in mijn column verwerkt, maar het heeft natuurlijk in alle kranten gestaan.

Ik vind het zo'n drama dat ik het even van mij af moest schrijven, het is gebeurd en wij allen kunnen er niks meer aan doen. Maar voor die ouders is het natuurlijk vreselijk om zo je kinderen te verliezen, en ik hoop oprecht dat deze mensen verder kunnen gaan hoe hard het ook is, het blijft altijd in je gedachte ik denk zelf dat je er iedere dag aan denkt, en dan de pijn die ze voelen ik moet er echt niet aan denken.

Het liefst zie ik alleen maar blije mensen maar zo is het niet.

 

groetjes,

 

Jan

Vroeger reed ik vaak naar Noordwijk, en dan moet je ook langs zo'n kanaal, vaak begin januari dus ijskoud, mijn zoontje en dochtertje achterin.....vlak voor dat ik langs het kanaal zou gaan rijden, deed ik alle ramen open, want ik had zo'n angst als ik door een ongeluk in het water terecht kwam, ik mijn kids niet uit de auto zou krijgen. Het was even koud, maar als ik zo dicht langs water reed, konik niet anders, parkeren langs water deed ik al helemaal niet, dan maar stuk verder. Toen lachte het bezoek mij uit, en de kinderen lachen er nu nog om, die gekke mama die altijd de ramen open deed ook met vrieskou, nou juist dan! Ik vind het zo verschrikkelijk dat mijn grootste angst van toen, de nachtmerrie van deze vrouw is geworden, voor het onmenselijke verdriet zijn geen woorden!

Belinda de Koning.

Belinda 09

Hoi Belinda,

Ik kan het heel goed begrijpen want die angst had ik ook altijd, als je in het water rijd wat doe je het eerst, raak je in paniek of handel je gelijk. Niemand kan dat van te voren hoe je reageerd, dus al die mensen die zeggen nou ik blijf wel kalm en doe wat ik doen moet kunnen het vergeten, laat die eerst maar eens gewoon met een auto het zwembad in duiken, en als je dan op de kop in het water ligt ben je helemaal je orientatie kwijt. Ik heb die test gedaan en weet een klein beetje wat je te wachten staat.

 

groetjes,

 

Jan 

 

Hier heb ik geen woorden voor, alleen een groot inlevingsvermogen want al was de situatie hèèl anders, ook ik verloor een kind, mijn Merel van ruim 2 jaar. De pijn verdwijnt nooit helemaal, het enige wat een troost kan zijn voor de toekomst zijn de herinneringen die eigenlijk alleen maar erg positief zijn met mensjes die maar kort op deze wereld zijn.

Het gaat eigenlijk zo, deze week had ik een gesprek met iemand, haar oom lag op sterven en na even doorvragen kwamen de tranen, de oom was erg maar wat weer erg pijnlijk voelbaar was, was de pijn van het sterven van haar vader. Ik zei tja, en dat wordt alleen maar steeds meer lieve meid. Tijd is relatief wat rouwen betreft. Het enige wat verlies je brengt is dat je inlevingsvermogen groeit. Je wordt er stil van.

Hoi Alleke,

Dit is ook heftig wat jij hebt meegemaakt, en het blijft gewoon pijn doen. Ook ik heb dat wel eens als ik bijv. alleen thuis ben, dan kan ik het soms ook niet drogg houden als ik aan de dingen denk waar ik eigenlijk niet meer aan wil denken. Een ding is zeker wij gaan allemaal dood, maar de manier waarop is vaak zo hard. Ik zeg wel eens van al onze tantes en ooms zijn gestorven, nu is onze generatie aan de buurt, mijn zus was de eerste, ze is in augustus op 68 jarige leeftijd overleden, veel te jong natuurlijk maar het is gewoon zo, gelukkig weten wij niet wanneer we gaan want anders heb je geen leven meer.

Veel sterke verder,

 

Jan leeflang

Wat heftig om dit te lezen..rillingen over mijn rug..maar toppie dat je dit hebt gedaan. Lieve groet van mij, Carlien

Het greep me bij de keel, dit ellendige nieuws. De radeloosheid van deze moeder moet overweldigend zijn. En inderdaad Jan, waarom geen  berschermingswal bij kanalen. Zal wel een kostenplaatje zijn. Nooit meer je kinderen in je armen kunnen nemen, is dramatisch. Daar kom je nooit meer over heen. Voor jou heeft het nog een extra lading Jan en komt het verleden weer in alle hevigheid terug.

Tine Dorothy 

In een woord verschrikkelijk. De angst van de moeder, de angst van de kinderen, je moet er niet aan denken. Ik heb ook twee kleinkinderen in die leeftijd en moet er niet aan denken deze te moeten verliezen. En ik weet waar het over gaat, 10 jaar en 10 maanden geleden zijn wij onze zoon verloren en de pijn die dat mee brengt gaat nooit meer weg, ik wens deze ouders dan onwijs veel sterkte toe.