Drama

Net terug uit Berlijn, nazinderend van een weekend zonder computer, zonder Twitter, zonder Facebook, zonder kranten, zonder televisie en zonder zorgen. Wat heb ik gemist? Ik heb geen idee wat ik heb gemist. Ik wil niet weten wat ik heb gemist. Ik heb ontbeten onder bloeiende kastanjebomen, ik heb in een roeiboot gezeten op een meer en belangrijker: ik ben niet omgeslagen, iets wat gezien de in het verleden behaalde resultaten niet geheel ondenkbaar zou zijn. Ik bevond me in het gezelschap van plezierige mensen. Wat wil een mens nog meer?

Columns moeten aansporen tot polemiek. Columns moeten tot nadenken aanzetten. Maar waarom eigenlijk? We worden elke dag overspoeld door narigheid, zaken die onze hersens aanzetten tot tobberijen. We piekeren, zonder ons bewust te zijn van ons gepieker, we piekeren om het piekeren, gewoon omdat we onze gedachten niet kunnen stoppen. Onze aandacht wordt in het algemeen eerder getriggert door narigheid dan door plezierige zaken om de hele simpele en doodeenvoudige reden dat onze hersens het sterkst op angstprikkels reageren. En omdat onze hersenen graag wat te doen hebben maken we ons zorgen. Ook al is er niks om ons zorgen over te maken. In dat geval maken we ons zorgen over wat er misschien zou kunnen gebeuren. Het is een overblijfsel uit de oertijd wat er nog niet uit geëvolueerd is. De mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest. Tegeltjeswijsheid tevens een waarheid als een koe.

Op dit moment mag ik genieten van een licht en blij hart en daardoor voel ik een enorme behoefte om een blijmoedige, neuriënde column schrijven. Een column als een vrolijk deuntje. Geen zware symfonie maar een voortkabbelende prelude. Zorgeloos, pretentieloos, wat woorden op een hoop gooien, in een willekeurige volgorde zetten waarmee ik een glimlach op de gezichten van mensen tover.

Ze zien me aankomen. Het moet ergens over gaan! Het moet maatschappelijke relevantie hebben! Waar is het drama?! Als actrice weet ik als geen ander hoe essentieel drama is voor een goed verhaal. En het gekke is dat het een verhaal zonder drama is waar we allemaal naar verlangen. We verlangen allemaal naar een zorgeloos bestaan, een eeuwigdurende vakantie, wanneer het leven zich kabbelend voltrekt en verder nergens over gaat. Wereldvrede. Wie wil het niet? Rust.

Wanneer de dialoog in het hoofd stopt, wanneer de gedachtestroom van oordelen en vinden en moeten tot stilstand komt en het leven gewoon precies zoals het is binnen mag komen. En ja, dat kunnen we alleen in de meest uitmuntende omstandigheden. Wanneer alles precies is zoals we het hebben willen. Goed gezelschap waar we ons niet aan ergeren, lekker eten, fluitende vogeltjes, een voorbij hobbelende kat, een blauwe hemel, de zon die schijnt. Het leven kan zo simpel zijn.

Maar een boek zonder drama lezen we niet. Da’s toch gek. Ik ben actrice en schrijfster. Drama is mijn werk. Ik kan niet zonder drama. Zonder drama heb ik geen bestaan. Een angstige gedachte. Een gedachte om het flink op een tobben te zetten.