De ommekeer

De telefoon gaat. “Goedemorgen/middag/avond, met Bed &Breakfast Allekes-Inn,” is mijn standaard antwoord. “Ik zoek een plaats waar wij ons weekend door kunnen brengen met twee bevriende echtparen en waar we ook wat leuks kunnen doen”, zegt een vriendelijk klinkende vrouwenstem. “Ik las dat we bij jou kunnen schilderen, klopt dat?” “Jazeker,” antwoord ik. “Dan wil ik bij deze reserveren voor een overnachting en tevens een schilderworkshop na het ontbijt.”

Op de dag dat de mensen arriveren is het onstuimig weer. Ideaal voor een binnenactiviteit,  denk ik als ik ze welkom heet en trakteer op koffie en thee.  Als ik die avond mijn honden uitlaat zie ik dat de gordijnen wagenwijd openstaan, waardoor ik mijn gasten gezellig bij de open haard zie zitten, de koppen bij elkaar gestoken in een intiem onderonsje met op de tafel een paar flessen wijn en lekkere hapjes en op het dressoir het verse boeket bloemen met oranje als hoofdkleur wat ik er die dag heb neergezet. De volgende gedachte gaat door me heen: ‘wat is het toch fijn dat ik mijn gasten niet hoef te storen, maar dat de B&B ruimte afgescheiden is van mijn privé. Het zou zonde zijn inbreuk te moeten plegen in dit gezellige samenzijn want hierdoor is het thuisgevoel snel aanwezig’.

In de ochtend zitten ze gezellig keuvelend aan het ontbijt, terwijl ik in het atelier druk bezig ben met de voorbereidingen van de schilderworkshop. Om tien uur loop ik naar de ontbijtruimte om te zeggen dat alles klaar ligt en om hen uit te nodigen om met me mee te gaan. Ogenblikkelijk stuit ik op grote weerstand zodra één van de heren mijn atelier wantrouwig aanschouwt. De workshop blijkt voor de heren een complete verrassing te zijn. Twee van hen zoeken een plekje op bij de door mij klaargelegde spullen maar de stoerste van de drie, de kale robuuste getatoeëerde heer, blijft stokstijf in de deuropening staan en zegt met stelligheid “ik doe dit niet!!!”

Ik begin met de uitleg en de keuzemogelijkheden. Ook de kale robuuste heer luistert op afstand mee, maar verzet geen stap en weigert binnen te komen. Ik laat het maar zo, maar vraag  vriendelijk of ik hem misschien iets aan kan bieden. Een kopje koffie of thee misschien? “Nee!,” is zijn botte antwoord, maar na een poosje zie ik vanuit mijn ooghoek dat hij toch binnen schuifelt en hier en daar wat kijkt. Hij neemt plaats op een kruk achter een klaarliggende plank en als ik vraag of ik hem op gang kan helpen zegt hij opnieuw ‘nee’, al wil hij wel een klein doek om daarop een door mij uitgelegde techniek uit te proberen.
Dan gebeurt het……… De heer verdwijnt volledig in zijn werk, heeft geen oog meer voor zijn omgeving, wordt steeds enthousiaster en zegt enthousiast “jaha, vroeger op school was ik best creatief hoor.” De stoere bast wordt zacht en vriendelijk en tovert een roze vlinder op het doek, een vlinder waar hij trots op mag zijn en dat ook overduidelijk is.

Zulke ervaringen zorgen er voor dat ik me rijk voel. Rijk en dankbaar dat ik het mee mag maken dat iemand zijn hart opent en zichzelf wordt, en nog wel in mijn atelier. Op zulke momenten weet ik waar ik het allemaal voor doe en dat het beeld dat ik jaren geleden voor ogen had waarheid lijkt te worden. Het voedt me met positieve energie en maakt dat ik rust vind in mijn ziel en warmte in mijn hart.

PRIJSVRAAG
Leden van Goedenwel opgelet! Als lid van Goedenwel maakt u kans om een overnachting in Alleke's B&B te winnen voor twee personen (incl. ontbijt). U kunt deze prijs winnen door antwoord te geven op de vraag die onder al haar columns staan. Mochten er meerdere winnaars zijn, dan wordt er geloot. De vraag van deze maand: wat tovert de heer na lang aarzelen op het doek? Stuur het antwoord op deze vraag naar Alleke in een privébericht. Bekijk HIER alle columns van Alleke.

NB. Alleke zal dit weekend reageren op de reacties die op haar column binnenkomen. Ze is een weekje weg.