Coco

Ze was zo lief en sociaal ons poesje Coco. Ze was 18 jaar en oud en ziek. Maar ze was tot haar laatste moment charmant en nam ieder voor zich in. Als klein poesje liep ze met Lotte en Anne mee naar de speeltuin en ging ze zelfs de glijbaan met ze af. Alles liet ze zich welgevallen. De kinderen sleepten haar overal  mee waar ze ook gingen. Superpoes, onze Nellie , zoals ik haar vaak noemde. Ze kon geen kwaad doen. Als er cliënten  kwamen voor mijn massagepraktijk stonden ze vaak gebogen  voor de deur, lyrisch over die lieve poes.  Coco begroette iedereen die het huis in kwam en ook op straat liep ze vleiend naar iedereen toe. Alle kinderen uit de buurt kenden haar, ze liet alles met zich doen.

Eigenlijk had ze ook iets van een  hondje. We wonen vlak bij een bos en Coco liep lange tijd mee het hele bos door. Ook als we naar kennissen gingen in het dorp liep ze mee, geduldig de hele avond voor het huis  wachtend tot we uitgepraat waren en weer naar huis terug keerden. Als dat geen trouwe viervoeter is.

Je zult begrijpen dat we met smart in onze ziel haar aftakeling aanschouwden. Natuurlijk we weten dat het leven van een poes ook eindig is maar toch… Ze had borstklierkanker en dat is een vervelende kwaal. Met regelmaat liep het bloed uit haar magere lijfje. Zelf keek ze er verbaasd naar en likte eens aan haar bebloede pootjes om vervolgens weer te gaan liggen en verder te slapen. Ze was stram en kon de sprong van de stoel naar de grond nauwelijks meer maken, minutenlang stond ze dralend te kijken hoe ze deze hindernis kon nemen. Tenslotte lukte het haar, niet zelden met een gevonden tussenoplossing van een net iets lager tafeltje. Langzaam voetje voor voetje liep ze door de kamer, helemaal in het hier en nu. Als ze dan een pover hapje gegeten had liep ze weer terug naar haar plekje, 5 minuten later terugkerend voor nog een hapje.

Ze was tevreden en blij. Ze spinde als ze op schoot lag (wel op een handdoek de laatste periode) en leek zich niet bewust te zijn van haar toestand. Het is toch opvallend dat je meteen kon voelen hoe het met haar was. Toen haar wonden ontstoken waren was ze duidelijk droevig. Ze deed niets anders dan anders, maar je voelde het wel. Haar hele uitstraling leek wat somber.

 Ze liet zich gewillig naar de dierenarts vervoeren. Haar 17 jarige zoon vecht of zijn leven er van af hangt om maar niet mee te hoeven in de poezenkooi. Maar zij liet zich meteen mee nemen om ook bij de dierenarts een voorbeeld te zijn. Gelaten liet ze de antibiotica injecties toe. Er was een ding waar ze niet van hield, en dat was temperaturen, ze stribbelde tegen en liet ineens zien dat ze ook nog pit had.

Meer dan goed voor haar zorgen, deze laatste periode van haar leven, was alles wat we nog voor haar konden doen. Vorige week was het zo ver dat we het laatste dierenartsenbezoek aflegden. ‘s Morgens vonden we haar naar lucht happend in haar eigen uitwerpselen. Ze kon niet meer. Bedroefd hebben we gebeld voor het laatste spuitje, en in vrede hebben we afscheid genomen. Het is goed zo.