Bruiloft in New York

Op 10 juni ben ik samen met mijn vrouw naar New York vertrokken om de bruiloft van mijn zoon en zijn vrouw bij te wonen. Het was een vlucht van ongeveer 7 uur. Gelukkig is de vlucht goed verlopen en hadden we weinig turbulentie. We vlogen om 10.30 uur ’s ochtends en kwamen om 12.00 uur plaatselijke tijd in New York aan. Mijn vrouw heeft het niet zo op vliegen, maar om haar zoon te kunnen zien heeft ze haar vliegangst overwonnen. Ze heeft de vlucht uiteindelijk goed doorstaan.

Eenmaal in New York aangekomen stond onze zoon met Jennifer al op ons te wachten. Zij dachten dat wij in de nieuwe hal waar ook de KLM zit zouden aankomen, maar omdat wij met Delta vlogen gingen wij natuurlijk naar de pier van Delta. Mijn zoon en Jennifer moesten zich dus nog haasten, omdat deze pier aan de andere kant van de luchthaven was. Daar kwam nog eens bij dat we de auto niet meer konden vinden omdat zij niet hadden genoteerd waar deze stond door al het gehaast.

Tijdens de rit naar hun huis hebben we uitgebreid bijgepraat. Wat waren we blij om die twee weer te zien! Wel moest ik wennen aan die gehaaste manier van rijden in New York. Als je bijvoorbeeld voor het stoplicht stond en de auto voor je niet gelijk wegreed begon men al te claxonneren. Ik zei tegen mijn zoon Dennis: “als jij ouder dan 50 jaar wil worden moet je niet zo doorgaan met dat gestress.  “Pa,” zei hij “Als je niet zo rijdt dan kom je geen straat verder. Je moet een beetje brutaal zijn hier.”

’s Avonds zijn we met z’n allen uit eten geweest in een Colombiaanse tent. We hebben er geweldig gegeten; er stond echt van alles op tafel. Van het stuk vlees dat ik op mijn bord kreeg kon ik wel 2 dagen eten! De dames hadden cocktails bij het eten besteld, maar je moet niet teveel van dit soort drankjes drinken. Toen wij ’s avonds thuiskwamen begonnen we moe te worden. Mijn vrouw en ik voelden de vermoeidheid al na het avondeten opkomen, dus we waren blij dat we thuis waren. We hebben toen nog een drankje genomen. Het was al om 21.15 uur donker in New York en dan denk je al snel dat het 23.00 uur is. We zijn dus maar snel gaan slapen, want we waren het helemaal zat.

We waren echter ook weer vroeg wakker. Zo rond 07.00 uur ging ik er alweer uit. Samen met onze schoondochter zijn we naar de warme bakker gegaan voor heerlijke broodjes. Het was een Italiaanse bakker wat ik erg speciaal vond. Daarna hebben mijn zoon en Jennifer ons een gedeelte van New York laten zien. Nou, je kijkt je ogen uit! Ik was er al eens in 1963 geweest, maar ik herkende niets meer. Alles is zo groot en ook erg goedkoop. Overhemden van merken als Hugo Boss en Ralph Lauren kosten in Nederland rond de 89 euro, terwijl ze daar maar 35 dollar kostten. Dat scheelde dus nogal wat.
 
12 juni 2010 was de dag van de trouwdag. Het begon allemaal erg gezellig. De kapster ging met Jennifer aan de slag en mijn zoon liep een beetje te ijsberen. Toen kwamen de bruidsboeketten voor Jennifer en haar bruidsmeisjes en schrokken we even. De rozen zouden paars zijn, omdat alles in het paars ging: de dames een paarse bloem in het haar en de heren een paarse stropdas. Bleken de bloemen hard roze te zijn! De tranen sprongen Jennifer in haar ogen. “Wat nu?” zeiden we tegen elkaar. De bloemist zei dat Jennifer roze rozen had besteld, maar dat was niet het geval. Onze schoonzoon werkt als inkoper bij de bloemenveiling in Aalsmeer en heeft het weleens met mijn vrouw over het spuiten van bloemen gehad. Mijn vrouw zei: “Spuit die rozen paars!” Vervolgens belden we waar naar die bloemenzaak en legden we nogmaals alles uit en vroegen of zij spuitbussen met paarse verf hadden. Ze kwamen snel terug met paarse spuitbussen verf. Nadat we alle rozen paars hadden gespoten waren we toch nog op tijd in het Central Park in New York waar de plechtigheid was. Ik vond het zeer apart om te zien hoe er gewoon buiten in een soort kasteeltje getrouwd kon worden. En druk dat het die dag was! Er liepen namelijk ook gewoon toeristen rond. Zij keken hun ogen uit. We hebben die dag ook nog gesproken met Nederlanders. Zij hadden ook nog nooit een dergelijke bruiloft gezien en vonden het allemaal prachtig. Ik heb nog een stukje gefilmd en veel foto’s genomen.

Na de huwelijksvoltrekking werden de trouwfoto’s gemaakt. Daarna was er een receptie en laat in de middag gingen we naar een Ierse Pub waar je van alles kon eten en drinken. Het was echt een geweldige belevenis en alles was goed geregeld. Er was muziek dat door vrienden was geregeld, echt fantastisch! De pub was niet ver van het huis van Jennifer en Dennis, dus in de late uurtjes gingen er nog wat mensen mee naar hun huis. Dat was ook nodig, want al die cadeautjes moesten natuurlijk ook nog mee. Thuis hebben we nog wat met z’n allen gedronken.

Zondag 13 juni was een compleet andere dag. De hele dag regende het zachtjes, maar dat weerhield ons er niet van om de deur uit te gaan. ’s Middags zijn we een pizza wezen eten en daarna zijn we het centrum weer ingegaan. Ik dacht: waar komen al die mensen vandaan? Nou, uit alle windstreken van de wereld. Eenmaal thuis zeiden mijn vrouw en ik: “Laten we niet uit eten gaan, maar bami met saté maken.” We hadden alles voor de bami uit Nederland meegenomen. Alleen het vlees en de groenten moesten we nog bij de supermarkt halen. We hebben heerlijk gegeten met z’n allen!

De maandag zijn we weer op pad gegaan. Ik had een speelgoedzaak gezien die zo enorm groot was. Ongelooflijk, er stond zelfs een reuzenrad in die winkel. Je kon er van alles kopen en we zagen zelfs nog een paar BN-ers van wie ik de namen niet meer weet. Ik ben nog op de foto gegaan met een vrouwelijke politieagente. Ik vroeg of ze met mij op de foto wilde en ze zei gelijk: “ja hoor, natuurlijk.”  (zie foto)

Toen was het weer tijd om de koffers te pakken. Mijn vrouw en ik vonden het helemaal niet leuk om weer afscheid te moeten nemen van deze schatten, maar thuis hebben we ook nog vier schatten zitten, dus dat maakt het weer makkelijker dachten wij. Maar nee hoor… de volgende dag werd het gevoel alleen maar sterker. We reden naar het vliegveld en merkten dat zij het ook niet leuk vonden om afscheid te nemen. Toen we moesten inchecken had ik het niet meer. Ik houd zoveel van onze kinderen dat ik een traantje moest laten. Op het moment dat we echt afscheid namen huilden we allemaal een beetje, maar ze proberen om dit jaar nog een keer naar Nederland te komen. Ik mis ze zo erg! Toen mijn vrouw en ik uiteindelijk wegliepen en we Jennifer en Dennis niet meer konden zien ging het gelukkig alweer wat beter.