Boerenfatsoen

Leven op het Brabantse platteland, midden in de natuur en dan ook nog in een woonboerderij met niets anders dan verre uitzichten en rust, wie wil dat niet. Het is wat lastig dat je niet de deur uit kunt stappen voor een boodschap of een terrasje maar ach, met een auto en goede fiets bij de hand is het te overzien en zit of loop je op een mooie dag zo tussen de mensen.

Maar wat als je alleen komt te staan en ontdekt dat de omgeving eigenlijk verwacht dat je het niet redt? Dat er een belachelijk bod  wordt gedaan, wat je er nog meer toe aanzet om wegen te zoeken om het wel te redden. Het idee van het inrichten van een B&B kwam langzaam maar zeker steeds meer in beeld maar de tegenwerking was groot, want dankzij mij helaas niet nog grotere stallen vol met varkens.

Uiteindelijk is het me gelukt, maar ik wil iedereen die een B&B wil beginnen op het hart drukken om goed uit te zoeken wat er in je omgeving speelt. Ik was namelijk nogal naïef en te goed van vertrouwen. Ik had niet door wat er achter mijn rug bekokstoofd werd, maar ben hard wakker geschud. Ik zie altijd eerst het goede in de mens, maar er schuilen ook andere karaktertrekken in ieder menselijk wezen.  De boerenmentaliteit bijvoorbeeld, met andere woorden: boerenfatsoen. Niets is wat het lijkt. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg,’ is een goede slogan hier. En ‘steek je nek niet boven het maïsveld uit, want hij wordt afgehakt’ ook. Toch doe ik gek en steek ik mijn nek uit, want wat moet je anders als je een gedreven mens bent met idealen. Misschien moet je dan wel een beetje gek zijn om er tegen opgewassen te zijn.

Mijn ontwikkelingen geven me steeds meer voldoening. Mijn B&B wordt gewaardeerd, want ik heb pas een leuke prijs gewonnen, en wel hoofdzakelijk dankzij mijn gasten die goede beoordelingen geven. De gesprekken, de gezelligheid en het thuisgevoel dat ik de mensen aanbied blijken goed in de smaak te vallen en dat gebeurt vanzelf, want ik ben mezelf. Mijn atelier wordt goed benut en ook de galerie, en zo nu en dan organiseren we een expositie.

Allerlei mensen passeren de revue en dat is geweldig. Sjiek, uitbundig, ingetogen, intellectueel, nieuwsgierig en ga zo maar door. Ik blijf mezelf. Eindelijk is er rust en welzijn in mijn leven en ik geniet van het observeren, zonder de behoefte te hebben me anders voor te doen dan ik ben. Geen boerenfatsoen in mijn huis dus.

Maar dan:  Een brief van de gemeente. Of ik het heggetje voor het huis weg wil halen, want het staat op gemeentegrond en belemmert het verkeer. Jeetje, ik schrik er van, want het is niet mijn bedoeling geweest aan landje pik te doen. Ik wilde er voor zorgen dat je normaal buiten kunt lopen. Dat geldt ook mijn gasten, want de boeren zorgen er met hun tractoren voor dat het een grote modderbende wordt en ze rijden bijna mijn huis binnen. Ik weet waar het vandaan komt, want het houdt namelijk nooit op. Er is bezwaar ingediend en dat is vaker gebeurd in het verleden.

Een dag later ligt er opnieuw een brief van de gemeente. Dit keer is het een jubelbrief van hoe blij ze zijn met een onderneming die de gemeente op de kaart zet met een mooie prijs. Volgend jaar word ik gehuldigd samen met andere kampioenen. Ik denk: verandert het dan nooit? Wat een tegenstellingen.

PRIJSVRAAG: Wat heb je nodig als je in het buitengebied woont?