Bij de kapper

De opvallendste conclusie die ik na jarenlang kappersbezoek kan trekken is dat kappers graag praten. Nu rijst de vraag: worden mensen die graag praten kapper of ga je van kappen veel praten? En niet zomaar praten! Aan één stuk door praten! Ze kletsen me de oren van het hoofd. En ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik persoonlijk vind dat heel moeilijk, aan één stuk door praten.

Ik ben niet zo’n prater. Ik hou meer van schrijven, dan kan ik er lekker op los ouwehoeren zonder dat ik in de rede word gevallen. Of zonder dat iemand mijn zin halverwege naar eigen inzicht afmaakt,  waardoor het verhaal een heel andere wending neemt en ik meestal denk, ‘nou nee, zo zit het niet, maar laat maar’. Ikzelf vind samen zwijgen en het toch goed hebben, zwijgen zonder spanning, het toppunt van geluk. Ik hou eigenlijk niet zo van praten. En al helemaal niet over koetjes en kalfjes. En al helemaal niet als ik er niet van overtuigd ben dat er met aandacht naar mij wordt geluisterd. Alleen dan neem ik de moeite mijn verhaal te doen. Zoniet kappers.

Kappers hebben aan een klein woord genoeg om van wal te steken. Een: ‘werk je hier allang’ bijvoorbeeld. Een vraag die ik stel uit vriendelijke beleefdheid. Een vraag waar een licht en kort antwoord op kan komen, zoals: ‘nou, best al een tijdje, een jaar of drie’, waarna ik kan besluiten of ik het gesprek wil voortzetten of dat ik me verder zal verdiepen in de stapel damesbladen die op mijn schoot liggen. Maar in plaats van een kort en licht antwoord lichten ze hun hele doopceel. En als ze nou zouden praten terwijl ze knipten, dan was het nog tot daar aan toe, maar dat is niet het geval. Bij ieder uitvoerig antwoord op elke uit beleefdheid gestelde vraag wordt uitgebreid gedelibereerd terwijl de schaar wijdbeens en werkeloos in de lucht blijft hangen.

Begrijp me goed, ik ben geïnteresseerd in mijn medemens, maar op een zonnige zaterdagmiddag wil ik vooral zo snel mogelijk uit de krullers de straat weer op. En het meest opvallende van de kletsende kapper is dat het er niet om gaat dat ik luister. De kapper in kwestie luistert namelijk ook niet. Wanneer ik reageer op het verhaal in de trant van: ‘ja, jeetje, ik heb het gehoord, het is me wat’ wat feitelijk betekent dat ze het verhaal niet hoeven af te maken, een andere laag kunnen aanboren of een nieuwe invalshoek kunnen kiezen, vervolgen ze in geuren en kleuren hun betoog zonder mijn reacties in het verhaal mee te nemen. Het verhaal wordt verteld zoals zij het willen vertellen en ik heb daar niets mee te maken. Praten om het praten. Dat is het.

Voor mij kan het reden zijn om een kappersbezoek met enkele weken uit te stellen. Dus als u mij ooit met een ragebol op mijn hoofd ziet, dan weet u: de kapper is niet dood, de kapper is springlevend.