Barry's tweede oefendag

Vandaag was het dan eindelijk zover. Maandagmorgen: de eerste dag dat Barry nu eens met mij samen naar het oefenterrein kon gaan op de Waalsdorpervlakte om te gaan oefenen. De eerste keer dat hij mee mocht was de pakwerker niet komen opdagen (zou hij toen iets over Barry gehoord hebben?), maar nu was er wel een pakwerker beschikbaar. Deze kwam van een andere standplaats in het land en had kennelijk nog niets van Barry gehoord.

Ik was in ieder geval reuze benieuwd hoe het zou gaan. Een beetje ongerust was ik wel, want wat was nu het geval? De vorige baas van Barry, een politieman bij de Rijkspolitie, deed een opleiding als speurhondgeleider in hetzelfde Waalsdorp als waar wij ook ons oefenterrein hadden. Hij was al een paar keer langs gekomen als er geoefend werd door collega’s van mij en had steeds, zo langs zijn neus weg, aan de collega’s gevraagd hoe het met mij en Barry ging en of Barry me al gebeten had. Hij vertelde daarbij dat Barry een keer tijdens het oefenen in ‘verzet’ was gekomen tegen hem en hem toen zo verschrikkelijk hard had gebeten dat zijn hele arm open lag en hij weken lang niet kon werken. Zelfs nu had hij nog last van de bijtwonden van Barry.

Mijn chef-instructeur die dit ook gehoord had, heeft me dan ook al eens een keer bij zich geroepen en gevraagd hoe dit zat. Was Barry agressief naar mij? Ik snapte het eigenlijk ook niet. Barry had, met uitzondering van die ene keer in de tuin toen hij naar me gegromd had en ik hem direct hierop corrigeerde, nooit meer naar mij gegromd. En hij had me zeker niet gebeten. Hoe Barry naar anderen was, tja dat wist de chef-instructeur ook wel. Hij bleef zelf ook altijd een beetje op afstand van Barry. In ieder geval kon ik niets kwaads over Barry zeggen. Voor mij was hij een hele lieve en vooral beschermende vriend.

Maar vandaag reden we weer met onze Hanomag naar Den Haag. Ik zorgde er wel voor dat ik de chauffeur was. Dan wist ik tenminste zeker dat Barry in een hok kon liggen en ik hem niet op schoot hoefde te nemen. Met mij zaten ook de chef-instructeur en nog twee andere collega’s met hun honden in de auto. Op Den Haag Centraal zouden we nog twee collega’s oppikken en uit Utrecht nog een instructeur en een pakwerker. In ieder geval waren het gelukkig niet zoveel mensen en honden. Overigens was de instructeur uit Utrecht ook diegene die bij de aankoop van Barry in het pak had gestaan en toen wist wat voor een ‘beet’ Barry had. Kennelijk had hij zijn pakwerker niets verteld.

Zo gezegd, zo gedaan. De mensen werden opgehaald en samen reden we gelukkig rustig naar ons oefenterrein. Daar aangekomen moesten eerst de nodige voorbereidingen worden uitgevoerd. De keet, een oude spoorwagon, moest geopend worden en de honden moesten eerst uitgelaten worden en daarna zolang in een kennel worden gedaan.

De pakwerker zette ondertussen de koffie en nadat dit alles gedaan was, werd er eerst gezamenlijk koffie gedronken en de planning voor die dag besproken. Zelf was ik natuurlijk best wel zenuwachtig hoe Barry zich zou gedragen. Zou hij nu tegen mij ook in verzet komen? Inwendig had ik het niet meer, maar als ik naar Barry keek en zijn lieve blik naar mij dan kon ik me het gewoon niet voorstellen dat hij naar mij zou bijten. Afin, we zouden gaan beginnen....

Benieuwd hoe Barry het doet tijdens de oefendag? Over een maand het vervolg op deze column!