Barry's eerste voetbalwedstrijd

Zoals bekend was één van de taken van de Spoorwegpolitie van de regio Rotterdam toezicht houden bij voetbalwedstrijden. Hoofdzakelijk als Feyenoord thuis of uit speelde. Zodoende moesten Barry en ik er ook aan geloven en ik vergeet die avond nooit meer. Het was de wedstrijd Feyenoord tegen Tottenham Hotspur uit Engeland. Een belangrijke wedstrijd voor de Europacup. Om tussen het publiek te mogen staan met een diensthond die als wapen werd aangemerkt – dus dat hij zijn tanden mag gebruiken als dat nodig was – moet je gecertificeerd zijn. Barry en waren dat niet en daarom moesten wij bij het NS station ‘stadion Feyenoord’ langs het hek patrouilleren om personen die over het hek wilden klimmen tegen te houden.

Zo opgedragen, zo gedaan. Barry en ik wandelden voordat de wedstrijd begon genoeglijk langs het hek. Niemand waagde het om toch over het hek te klimmen. Jammer, ik had graag eens willen meemaken of Barry dan ook zijn tanden in deze onverlaat zou zetten.

Voor de wedstrijd was het voor ons rustig. Druk was het wel, want de TV en pers waren massaal aanwezig. Tijdens de wedstrijd ging het mis. Niet bij ons, maar bij de Engelsen die het fenomeen ‘agressieve supporter’ naar ons land brachten. Het werd die avond een ware veldslag in het stadion. Ongelooflijk wat daar allemaal gebeurde. Na afloop van de wedstrijd, ik weet niet eens meer wie er gewonnen had, liepen beide groepen supporters op het station af. De Engelsen werden, heel verstandig, in het stadion tegengehouden, zodat wij eerst onze eigen supporters op de trein konden zetten.

Het was een gigantische drukte. Gelukkig moest ik ook deze keer weer langs het hek patrouilleren, zodat ik de drukte van een afstand kon bekijken. Mijn collega’s die er tussenin stonden zag ik gewoon zweten van inspanning. Toen onze supporters weg waren werden de Engelse supporters losgelaten. Nou, dat was me toch een zooitje! Het was gewoon verschrikkelijk hoe zij tekeer gingen. Nadat ook zij wegwaren kwam ik het perron op. Althans dat wilde ik. Maar iedere keer als ik naar het perron liep, trok Barry me een andere kant op en begon hij op de grond tussen de rails te snuffelen. Ik trok hem weg, maar hij bleef maar aan de riem trekken. Uiteindelijk liet ik hem zijn gang gaan en keek ik wat hij deed. Nou, binnen tien minuten had hij zeventien portemonnees gevonden die daar op de grond lagen. Steeds kwam hij me deze dan triomfantelijk aanbieden. Op een gegeven moment had ik mijn jas- en broekzakken vol met deze dingen. Uiteindelijk hield ik de rest maar in mijn hand.

Toen Barry ophield met zoeken zijn we het perron opgegaan en bracht ik mijn chef op de hoogte van mijn vondst. Het bleek toen dat ook collega´s van mij portemonnees hadden gevonden in prullenbakken. Die avond werden tientallen mensen bestolen. Gelukkig konden wij veel mensen hun eigendom weer teruggeven, maar helaas geen geld. Dat was uit portemonnees gehaald.

Nadat iedereen weg was gingen wij terug naar station Rotterdam Centraal. Hier werden we door onze chef gedebrieft. Dat hield in dat we over het verloop van de dag en de avond spraken, wat er allemaal gebeurd was en wat er goed en fout was gegaan. Halverwege de briefing belde het NS personeel uit de stationshal dat er iets aan de hand was. Een patrouille is toen gaan kijken en riep meteen versterking. Want wat bleek: de Feyenoord supporters en de Engelsen waren slaags geraakt. Na dit bericht haastten we ons naar de hal en de hondengeleiders haalden hun honden meteen op. Ook Barry mocht meedoen. Nou, dat wilde hij wel, hoor!

Toen we bij dij de stationshal waren aangekomen zagen we een massale vechtpartij tussen de groepen supporters. Zonder te dralen sprong Barry ertussen en begon lustig links en rechts om zich heen te bijten. Het leek wel of hij in korte tijd zoveel mogelijk supporters wilde bijten. Na een fikse beet liet hij de supporter los en besprong de ander. Als het niet zo’n chaos was geweest had ik misschien wel kunnen lachen, maar nu moest ik ook nog bedacht zijn op aanvallen tegen mij. Maar als er iemand te dicht in mijn buurt kwam, dan was Barry er ook al. Barry zorgde er wel voor dat er niemand aan mij kon komen.

Na een uur hadden we eindelijk de vechtpartij onder controle en hadden we beide groepen supporters het station uitgedreven. Vanaf daar mocht de gemeentepolitie het opknappen. Sneu voor hen, maar wij hadden rust. Van de debriefing kwam niets meer. We bleven voordurend paraat op verdere ongeregeldheden. Gelukkig voor ons bleef het die avond verder rustig. Wat er in de stad gebeurde? Tja, dat laat zich wel raden met deze groep Engelse supporters.

Al met al had Barry zijn best gedaan. Of het allemaal wel volgens de letter van de wet was? Dat werd in het heetst van het gevecht vergeten. Het was gewoon nodig. Ik wist nu in ieder geval dat Barry zijn mannetje stond en niet bang was. Een hele geruststelling voor mij dus. Toen alles rustig was zijn we naar huis gegaan en gaf ik Barry een extra stuk vlees, omdat hij zo zijn best had gegaan. Daarna ging hij heerlijk slapen….