Barry's eerste oefendag

Nadat ik Barry een aantal weken thuis had en hij al langzaam gewend was om samen met mij naar het werk te gaan - Barry mocht nog niet met publiek in aanraking komen - moest hij ook gaan werken om politiehond te worden. Wij oefenden destijds op de Waalsdorpervlakte bij Den Haag. Onze dienst had daar een oude treinwagon staan en daarin bevond zich de materialen die nodig waren om met de honden te oefenen. Ook het terrein was bijzonder geschikt, hiervoor. Heel gevarieerd met vlaktes, bosschages en heuveltjes.

Ik was al vaker zonder hond mee geweest om pakwerk te doen voor de honden van collega’s, maar nu ging ik dan voor het eerst met mijn eigen hond. Zenuwachtig was ik best wel. Hoe ging dit aflopen? ’s Morgens vroeg vetrokken we met de Hanomag vanuit Rotterdam CS. Ik moest de auto besturen, wat later een geluk bleek. In de Hanomag hadden we vijf hondenhokken, een zitbank voor 3 personen en nog een klein klapstoeltje. Alles heel dicht op elkaar dus.

Met z’n vieren  vertrokken we uit Rotterdam. Ik zat aan het stuur. Naast me zaten de chef-instructeur, een instructeur en achterin nog een collega uit Rotterdam die zijn hond ook in één van de hokken had gezet. Eerst reden we naar Den Haag Centraal. Daar stapten drie collega’s uit Amsterdam in de auto, samen met hun honden.  Nu waren alle hondenhokken bezet. Vervolgens reden we met de auto naar het station Laan van Nieuw Oost Indië. Daar pikten we twee collega’s op met hun honden, maar…. waar moesten die zitten?  Geen nood, ze namen ze gewoon op schoot. Nou, nadat ik wegreed begon het spektakel. Zeven honden in een auto dat naar elkaar begon te blaffen en te grommen . Binnen de kortste tijd was het bonje achterin de bus.

 Ik was blij dat ik voorin zat en geen last had van het gedoe achterin. Uiteindelijk  moest ik stoppen en heb twee collega’s uitgeladen en gezegd dat ik eerst de anderen weg zou brengen en hen daarna wel zou komen ophalen.  Onder een hoop gemopper, maar toch wel berustend, stapten ze uit. Ik reed door naar Waalsdorp en nadat ik de groep had uitgeladen keerde ik om en haalde de andere twee op. Zo, nu kon de oefendag beginnen, dacht ik.

Toch verkeerd gedacht, want toen bleek dat de pakwerker niet was komen opdagen en ikzelf het pak in moest. Arme Barry en arme ik. Had ik gedacht Barry nu eindelijk eens aan het werk te zien, moest ik weer wachten. Maar ik wist dat mijn tijd met hem nog ging komen. Dus Barry in een hok en ik in het pak. Bont en blauw ging ik ’s middags terug naar huis. De twee collega’s die ik onderweg uit de bus had gezet, moesten kennelijk even hun gram bij mij halen. Nou ja, ik heb het overleefd en Barry had een hele rustige dag.  Vandaag had hij niets of niemand kunnen bijten. Het was duidelijk aan hem te zien hoe jammer hij het vond.