Barry heeft weer beet (deel II)

In deel 1 van de column 'Barry heeft weer beet' lazen we hoe Barry en zijn baasje Cor op een donkere zaterdagavond tijdens hun ronde door Rotterdam de melding kregen dat er in een loods verdachte geluiden waren gehoord. Was het een oefening of was er echt iets aan de hand?

Ik maakte de riem aan Barry’s halsband los en zonder dat ik de kans kreeg om iets te zeggen begon hij te rennen in de richting van een hoge stapel dozen. Stomverbaasd bleef ik staan waar ik stond. Vlak bij de stapel dozen gekomen begon Barry te grommen en ik zag dat hij met een sprong tegen die stapel op wilde klimmen. Aangezien het grote kartonnen dozen waren die kennelijk nogal haastig waren opgestapeld en dus niet helemaal stevig stonden zag ik dat de stapel dozen begon te wankelen en dat er van bovenaf een mens naar beneden gleed.

Gelijktijdig hoorde ik deze mens roepen en schreeuwen dat ik Barry moest terugroepen. En verdorie ik had gelijk, het was de instructeur Gerrit, die ons wilde verrassen, maar het nu Spaans benauwd had. Barry kwam hem wel erg dicht te na. Hij kende als geen ander de kracht en het enthousiasme van Barry om eens lekker zijn tanden in iemand te zetten. Om de arme man niet nog banger te maken riep ik Barry terug. Deze keek heel verwonderd om naar mij en weer zag ik hem denken: “wat nou weer?” Ik heb hem bijna!  

Ondertussen brokkelde de stapel dozen steeds meer af en Gerrit begon het steeds meer benauwd te krijgen want hij kwam nu toch wel heel dicht bij Barry. Gelukkig maar wel met enige tegenzin kwam Barry, steeds maar omkijkend naar Gerrit naar me toe gelopen. Bij me gekomen maakte ik de riem vast aan de halsband en zei tegen Gerrit dat Barry vast was.

Onder de stapel dozen, waar Gerrit zich had verschanst, kroop hij toen vandaan. Brommend kwam hij naar me toegelopen en zei dat die “rothond” zijn zo mooi gemaakte stapel had vernield. Hij had nooit gedacht dat Barry kans zou hebben gezien om bij hem te kunnen komen, daar was die stapel te hoog voor maar dat Barry gewoon de stapel sloopte dat had hij niet verwacht. Eerlijk gaf hij toe dat hij hem kneep toen die dozen begonnen te schuiven. Hij zag zichzelf al als buit in Barry zijn bek hangen. In ieder geval vond hij wel dat Barry zonder enige angst, getoond had wat hij waard was.

Hierna wilde hij nog een paar kleine oefeningen doen, zoals voorwerpen zoeken in de loods. Dat was voor onze Barry een peulenschilletje. Daarnaast wilde Gerrit met Barry - aan de lijn weliswaar -  enkele bijtoefeningen doen in één van de kantoren om te kijken of Barry ook op een gladde vloer werkte. Nou, daar was ik al eerder achter gekomen maar dat zei ik Gerrit maar niet. En dat was ook prima. Barry hapte alsof het een lieve lust had en Gerrit? Ik zag hem af en toe op zijn lippen bijten; kennelijk beet Barry iets te hard. Uiteindelijk was de achterdocht naar Gerrit  voor Barry gauw over, hij kende Gerrit goed en ik was heel relaxt dus werd Barry het ook.

Ik wist in ieder geval dat ook in zo’n grote ruimte Barry wel wist wat hij moest doen en dat hij geen angst kende. Na de oefeningen ruimden we alles op. Ook de ladder haalden we weg en sloten het raam. Stel je voor dat we dit vergaten, dan zou het wel eens geen oefening kunnen worden. Hierna reden we samen met de “blafdaf” terug naar het station en onder genot van koffie werd de dag besproken. Barry had het in ieder geval goed gedaan.