Barry heeft weer beet (deel 1)

Zoals iedereen moesten Barry en ik surveilleren en objectbewaking verrichten. Dit bestond uit het controleren van een aantal loodsen met goederen van Van Gend & Loos (VGL), die om Rotterdam gevestigd waren. Dit waren behoorlijk grote loodsen en hierin lag van alles opgeslagen wat VGL moest vervoeren cq. bezorgen.

Je kon het zo gek niet bedenken, maar alles van sigaretten tot televisies en ander elektrisch apparatuur lag in die loodsen. Uiteraard wisten we dat hier, door bepaalde mensen veel interesse voor was. Daarom was het controleren met een hond, ons enige wapen in die tijd, wel zo verstandig.

Natuurlijk moest er ook met onze honden geoefend worden op allerlei plaatsen en vooral onverwacht. Daarvoor hadden we instructeurs in dienst die de hondengeleiders begeleiden, maar ook onverwachts ergens zo maar een praktische oefening hielden. Natuurlijk zorgden ze er voor dat hun lichaam voldoende beschermd was, voornamelijk op die plaatsen waar de honden beten. Want heel frappant is, dat niet iedere hond op dezelfde plaats bijt. De meeste honden bijten dan wel in de armen (dat is natuurlijk hoofdzakelijk aangeleerd) maar er zijn ook honden die dit pertinent weigeren en gewoon daar bijten waar hun kop het eerst bij een lichaamsdeel van de "boef" is.

Erg genoeg voor de instructeur, was Barry zo eentje. Het liefst beet hij natuurlijk op de knieën, maar als hij een arm, buik, rug of achterwerk te pakken kon krijgen dan was dat voor hem ook niet te versmaden. Dus kregen Barry en ik op een donkere zaterdagavond tijdens onze ronde door Rotterdam de melding dat er in de loods van VGL aan de rechter Maasoever (RMO) verdachte geluiden waren gehoord. Ook hadden mensen gezien dat er een ladder tegen een open raam stond. Slim genoeg dacht ik meteen aan een oefening, maar ik mocht daar niet vanuit gaan natuurlijk. Daarom togen Barry en ik naar de bedoelde loods.

Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast, dus reed ik eerst een rondje om de loods om alles eens te bekijken. Voor de surveillance hadden we de beschikking over een DAF 33 bestelwagen(tje) met achterin 2 hondenhokken. We noemden het dan ook de "blafdaf". Tijdens het rondje om de loods zag ik inderdaad een houten ladder tegen een open raam staan. Heel rustig reed ik naar de toegangsdeur die wij gebruikten als we de loods binnengingen en zette de "blafdaf" zo stil mogelijk neer. Voor onze surveillance in al die loodsen hadden we een tas bij ons met daarin een aantal bossen sleutels bestemd om al de loodsen van binnen te kunnen bekijken. In die tijd was elektronisch alarm niet in de mode, dus nergens was een alarm wat eventueel uit- of ingeschakeld moest worden.

Ik nam de betreffende sleutelbos uit de tas en haalde Barry stilletjes uit het hok in de auto.
Die jongen voelde kennelijk aan mij dat ik gespannen was want hij keek me met zijn
Trouwe ogen aan en ik zag hem gewoon denken: "wees niet bang, ik ben bij je". Althans zo leek het mij. Stilletjes liepen we naar de toegangsdeur en openden deze zo zacht mogelijk. Barry duwde mij letterlijk aan de kant om als eerste naar binnen te kunnen. Binnen in de loods gekomen keek ik rond, maar zag niets. Barry keek eveneens om zich heen en ik zag aan hem dat er ergens iets was, want zijn staart zwiepte van links naar rechts en zijn kop hield hij in één richting gestrekt. Stil deed ik de toegangsdeur weer dicht en sloot deze af. Handelingen die ik zonder erbij na te denken deed. Achteraf besef ik dat ik zo wel mijn eventuele vluchtweg blokkeerde, maar toen dacht ik er niet bij na. Er was "iets" en dat moest en zou ik uitzoeken.

Volgende maand leest u hoe dit spannende verhaal afloopt...