Barry grijpt in

In zijn vorige column lazen we hoe Cor en zijn collega Toon werden opgepiept door de verkeersleiding van de NS om assistentie te gaan verlenen bij een groepje vervelende jeugd in een trein. Ze wilden geen treinkaartje kopen en hadden bovendien de hoofdconducteur uitgescholden en belachelijk gemaakt. Er moest worden ingegrepen.

De hoofdconducteur wees ons de zes jongemannen aan die vervelend waren geweest tegen hem en gaf de machinist toen opdracht om de deuren te ontgrendelen. De reizigers die in de trein zaten, stapten uit en ook de bedoelde jongemannen. Wij spraken hen aan en verzochten ze om ons te willen volgen. Dit deden ze, alhoewel ik de indruk had dat ze liever ervandoor wilden gaan. Maar mijn collega Toon en ik waren goed op mekaar ingewerkt en we wisten precies hoe we ze moesten meekrijgen naar het bureau.

Zonder verdere problemen arriveerden we in het kantoor. Je moet je voorstellen dat dit eigenlijk een hele grote ruimte was met daarin zo’n 8 grote dubbele ijzeren bureaus en enkele kleine tafeltjes. Langs de wanden stonden ijzeren kasten met dossiermappen. Binnengekomen zag ik dat Barry nog steeds onder een bureau lag, die het verst van de deur stond. Hij had zijn oren gespitst, maar was verder bijna onzichtbaar. In ieder geval hadden de zes jongemannen hem niet opgemerkt.

Toen wij deze jongemannen op hun gedrag aanspraken en hen vertelden dat zij aan ons hun personalia op moesten geven, zodat de hoofdconducteur proces-verbaal tegen hun op kon maken, begon het gesodemieter. We kregen grote monden van ze, ze begonnen te schelden en zelfs dreigementen te uitten. Kennelijk dachten ze dat ze met zijn zessen ons wel de baas konden. Op een gegeven moment escaleerde het. Eén van de mannen wilde mij te lijf en maakte een slaande beweging naar mij. Dat had hij dus beter niet kunnen doen. De mannen stonden met hun rug naar Barry toe gekeerd en hadden niet in de gaten wat er ging gebeuren.

Ik zag toen dat Barry, zo snel als hij kon onder dat bureau vandaan kwam, met grommen en grauwen en onder ijselijk gekrijs van het schuiven van een bureau over een linoleum vloer die aan zijn halsband was vastgemaakt, binnen twee tellen de man die mij wel eens een klap wilde geven was en vervolgens die man hard in zijn rechter bovenbeen beet en toen begon te slingeren met zijn kop. De vijf andere mannen schrokken zo van dit ijselijk kabaal en die kwade hond dat ze als katten boven op de kasten die in het bureau stonden klommen en begonnen te jammeren als kinderen.

De man die Barry vast had begon zelfs te huilen. Dit alles gebeurde zo snel dat Toon en ik verbouwereerd, als aan de grond genageld, stonden toe te kijken. Dat onze monden niet opengevallen waren was tot daar aan toe. Ik herpakte me snel en gaf Barry vervolgens het commando om de man los te laten, waarna deze lijkwit doodstil bleef staan. Ik maakte Barry los van het bureau en legde hem hierna ergens anders neer, maar niet vastgebonden meer. Ik waarschuwde de mannen dat de grap nu lang genoeg geduurd had en dat we nu namen, geboortedata, adressen en identiteitsbewijzen wilde zien. Nog nooit moesten wij zo snel alles noteren als toen.

Ze verdrongen zich om als eerste alles te mogen zeggen en dan met een proces-verbaal weg te mogen van die ‘valse’ (?) hond. Die overigens vanaf zijn plekje de zaak goed in de gaten hield. Na een half uur waren Toon en ik klaar met die mannen en lieten we ze gaan. Overigens had de man die gebeten was alleen maat vier diepe gaten in zijn been. Zijn broek had vier gaten en verder was zijn bovenbeen bont en blauw. Kennelijk gekneusd. Na hem de nodige eerste hulp verleend te hebben verliet ook hij, hinkend en jammerend van de pijn, het kantoor. Wij brachten de mannen tot buiten het station en assisteerden het NS personeel vervolgens met het sluiten van het station.

Hierna gingen we terug naar ons bureau om zelf even bij te komen en met heel veel moeite hebben we toen het bureau samen weer terug op zijn plaats gezet. Dat ding was gewoon loodzwaar. Hoe die Barry het voor mekaar had gekregen om zo snel met dat bureau aan zijn nek bij ons te komen konden we niet begrijpen maar eens te meer was hij de reddende engel. Voor ons ter afsluiting een kop koffie en Barry kreeg een van mijn boterhammen als beloning en dat smaakte hem. De rest van de nachtdienst was verder heel rustig.