Barry en herrie op het station

Het was op een vrijdagmiddag. Een doodgewone dag zoals altijd.  Ik deed dienst op het NS station Rotterdam en Barry lag rustig in zijn hok. Omstreeks 16.30 uur kreeg ik het bericht van de wachtcommandant van onze dienst dat er op het tweede perron ruzie was in de wachtkamer. Ik ging ernaartoe en keek wat er aan de hand was. Ik zag enkele van onze bekende personen die altijd op het station rondhingen met elkaar ruziën in de wachtkamer. Het personeel dat daar koffie en frisdrank verkocht, keek angstig en wenkte naar mij. Toen ik binnenkwam verstomde de ruzie even maar ging toen gewoon door. Ik vroeg aan het personeel wat er aan de hand was, maar zij konden het ook niet zeggen. Ze wezen naar een paar mannen die ik onder de namen Rooie Gerrit, Tarzan en Ratje kende.

Zij waren met harde stem naar elkaar aan het schreeuwen en wilden gaan vechten. Ik sprak hen aan en stuurde Rooie Gerrit en Ratje uit de wachtkamer weg en zei dat ze niet terug mochten komen. Toen was de rust weergekeerd en kwamen ook de gewone reizigers weer naar binnen. Ik vervolgde mijn surveillance op het station. Op een gegeven ogenblik riep de wachtcommandant mij weer. Hij zei toen dat in dezelfde wachtkamer op het tweede perron nu een grote vechtpartij aan de gang was. Hij zei me toen dat ik Barry moest gaan halen om de zaak op te lossen. Mijn hart klopte in mijn keel. Zou ik nu dan weer eens kunnen zien wat Barry allemaal kon?

Snel rende ik naar de kennel en haalde Barry uit zijn hok. Wat was hij blij. Hij sprong van gekkigheid om me heen. ‘Ja ja jongen,’ dacht ik, ‘straks gaan we weer zien wat jij voor mij kan doen.’ We renden snel naar het tweede perron en van verre hoorde ik al het geschreeuw en gegil. Een massa mensen stond voor de ramen van de wachtkamer en keek naar binnen. Ik lette echter op Barry en wat zijn reactie was. Nou, hij had het geschreeuw en gegil ook gehoord en ik zag dat zijn oren gespitst waren. Hij keek strak naar de wachtkamer. Hoe dichterbij we kwamen hoe gespannener Barry werd. Op het moment dat ik de wachtkamer inliep met Barry was ook de wachtcommandant al ter plaatse gekomen. Binnen was een grote vechtpartij tussen eerder genoemde Rooie Gerrit, Ratje, Tarzan en nog zeker zes andere personen aan de gang.

Barry bedacht zich geen ogenblik. Hij sleurde mij zowat de wachtkamer in en wat ik daar toen zag; ongelooflijk. Barry sprong van de ene vechtende naar de andere en overal zette hij zijn tanden in. Dit deed hij zo’n kracht dat ik hierna alleen nog maar gegil en geschreeuw van pijn hoorde. Binnen de kortste keren was de wachtkamer weer leeg en zag ik de vechtersbazen hard wegrennen en steeds achterom kijken of Barry ze niet achterna kwam. Deze stond, nadat de rust was weergekeerd, vrolijk kwispelend naar mij te kijken met een blik van: ‘heb ik dit ff goed opgelost?’

Die dag heb ik tijdens mijn patrouille op het station Barry maar bij me gehouden. Zowel de wachtcommandant als ik waren er niet gerust op dat die vechtersbazen niet meer terug zouden komen. Als ik Barry dan eerst nog uit zijn hok moest gaan halen kon het wel eens te laat zijn. Hij bleef dus lekker bij mij.

De vechtersbazen stonden allemaal buiten het station en keken naar binnen toen ik met Barry langsliep. Zij durfden niet meer in de buurt van Barry te komen en bleven daarom maar buiten staan. Tarzan, die altijd de grootste mond had en voor niemand bang was - dat vertelde hij tenminste - riep me op een gegeven moment. Hij vroeg of hij even met me mocht praten. Nou, dat hij vroeg of hij met mij mocht praten, was al heel wat. Normaal deed hij wat hij wilde en trok zich van niemand wat aan, ook van ons agenten niet. Ik was benieuwd en zei dat hij gerust even kon komen praten, maar dat hij wel rustig moest zijn. Barry had het namelijk niet zo op agressieve mensen. Hij beloofde heel gewoon te doen.

Toen Tarzan bij me was, keek hij met ontzag naar Barry. Hij vertelde dat hij ook een hond had die hij aan het africhten was, maar zo iets als Barry had hij nog nooit gezien. Wat die hond in zijn eentje en in korte tijd allemaal had gedaan, nou daar had hij respect voor. Hij vond dan ook dat ik een hele goeie kameraad had in Barry. Na die tijd ging hij weer naar buiten. Ik zag hem triomfantelijk naar zijn kornuiten lopen om vervolgens tegen hen op te scheppen dat hij niet bang was voor Barry die hem niet had aangevallen of gebeten. Wat die arme Tarzan niet wist was dat Barry vanaf het begin dat Tarzan bij me stond de hele tijd gespannen naast me had gezeten. Ik wist dat als Tarzan een hard woord tegen me had gezegd, Barry hem had aangevlogen. Maar gelukkig was hij slim (?) genoeg geweest om dit niet te doen. Die Barry toch.