Barry de verschrikkelijke

Nadat Barry een aantal weken deel had uitgemaakt van mijn gezin, werd het tijd dat hij ging werken. De hondeninstructeur vond de tijd rijp dat Barry  mee moest gaan naar het werk.

Maar eerst had ik voor Barry in de schuur een mooi slaaphok getimmerd. Zelf vond ik het prachtig en Barry, die de hele tijd had staan kijken wat ik deed, verblikte of verbloosde niet. Hij had in de gaten dat dit hok voor hem was. Later wist ik het wel zeker. Appie, een collega die een straat achter me woonde, zou me helpen om het hok netjes in de schuur te zetten. En ja hoor, toen hij samen met mij het hok oppakte, althans dat probeerde hij, kwam Barry in actie. Met een grom greep hij  Appie bij zijn hand en beet er flink in. Appie schrok zich rot en besloot op dat moment het hondenhok te laten voor wat het was met het gevolg dat ik het hok alleen de schuur in moest slepen. En Barry? Die geeuwde alleen maar en keek me met een blik aan van 'wie wordt de volgende om in te happen?'

Ik was behoorlijk zenuwachtig toen Barry voor de eerste keer meeging naar het werk. Je weet tenslotte nooit wat zo’n hond gaat doen. Ik moest hem meenemen in de trein. Ik had met  collega’s meegemaakt dat ze hun hond met geen mogelijkheid de trein inkregen.... Wat zou Barry gaan doen? Op een maandag brak Barry's eerste werkdag aan. Ik haalde Barry uit de schuur, deed hem de halsband om en pakte mijn fiets. We vertrokken samen, uitgezwaaid door vrouw en kinderen. Toen ik omkeek zag ik hen denken 'Hoe gaat dit aflopen?' 

Zoals gewoonlijk deed Barry de ongewoonste dingen. Toen we op het perron stonden en de trein stopte zag ik hem  verbaasd kijken. Althans zo leek het. Ik opende de deur van de pakwagen en zonder probleem sprong Barry de trein in, mij met zich meetrekkend. Gelukkig, dat was een goed begin. Barry was helemaal niet bang voor treinen!

Tot mijn grote schrik bleek Barry eigenlijk nergens bang voor te zijn. Toen we dezelfde ochtend op Rotterdam CS waren aangekomen stapten we uit en ik bracht Barry naar de kennel waar al andere honden in hun hokken zaten. Barry  liep rustig naast me. Halverwege kwam mijn collega Toon naar ons toegelopen. Hij bekeek Barry en zei: "wat een prachtige hond, maar wel erg groot voor een Mechelaar." Dat beaamde ik. Hij vroeg of Barry een agressieve hond was. Ik wilde nog zeggen dat ik zelf vond dat Barry best wel lief was toen het onvermijdelijke gebeurde......

Toon had, terwijl wij kletsten, zijn handen in zijn broekzak gehad. Toen hij zijn handen uit zijn zak haalde hij opeens uit.... Huppekee….! Met één sprong was Barry bij hem en wat denk je? Weer een hand in zijn bekkie. 'Nou, dat belooft nog wat,' dacht ik. 'Hoe gaat dit aflopen?'

Voor mij een vraag, voor Barry een weet.