Barry aan het strand

Zoals het in die tijd gewoon was, werden onze diensthonden beschouwd als huisgenoten en gingen ze gewoon mee als het gezin ergens heen ging. Zo hadden we een vakantie in Zeeland samen met mijn collega Toon en zijn vrouw. Toon was geleider van een mooie Duitse herder en ik had Barry, een Mechelse herder.  Ons vakantieverblijf was de caravan van Toon en zijn vrouw. Zij brachten ons naar de caravan toe, bleven het weekend en gingen dan weer terug naar huis. Na de vakantie zou Toon ons weer komen ophalen.

Maar nu hadden we eerst een gezellig weekend samen.  De reis naar Zeeland verliep rustig. Barry en Castor, zo heette de hond van Toon, hielden zich rustig. Ze begluurden elkaar wel, maar hielden zich verder kalm. Bij de caravan aangekomen werd Barry in een kennel gedaan die Toon bij zijn caravan had gebouwd voor Castor . De hond van Toon was rustig en was niet agressief naar ons toe. Nadat we alles hadden uitgepakt en ingeruimd was het tijd om te gaan slapen, maar we spraken af dat we de dag erna vroeg naar het strand zouden gaan. Het strand lag zeer dicht bij de camping.

De volgende ochtend nadat we waren opgestaan, lieten Toon en ik eerst onze honden uit. Na het ontbijt trokken we met zijn allen - 2 mannen , 2 vrouwen, 2 kinderen en 2 honden -  naar het strand.
Het was nog zeer rustig en we zochten een heel mooi plekje uit: een mooie grote kuil die kennelijk iemand daar gegraven had. We legden onze spullen in die kuil en omdat het al lekker warm was zei ik dat ik samen met Barry het water in wilde gaan. Ik wilde eens kijken hoe hij op de zee reageren zou.

Nou, ik wist dat Barry nergens bang voor was, dus ook die Noordzee boezemde hem dus geen angst in. Hij keek naar het water en keek naar mij en ik zag hem denken: ‘wat moet ik hiermee?’ Ik zei toen tegen hem dat hij maar moest gaan zwemmen en gaf het commando ‘vooruit’. Nou, dat had ik dus beter niet kunnen doen, want met een sprong dook Barry het water in en begon als een gek te zwemmen richting Engeland. Ik heb toen mijn keel schor geschreeuwd om hem terug te roepen, want hij hoorde me gewoon niet. Uiteindelijk hoorde hij me kennelijk en keerde om en zwom terug naar het strand. Oef, wat was ik geschrokken. Hij zou maar gewoon zijn doorgezwommen, dat arme dier.

Vanaf dat moment besloot ik daarom maar om hem dicht bij me te houden. Daarop ging ik dan ook maar het water in, want Barry bleek gek op water te zijn. Heerlijk vond hij dat. Dus samen begonnen we te zwemmen. Althans dat wilde ik, maar Barry dacht er kennelijk anders over. Iedere keer als mijn arm voor hem uit kwam beet hij erin en begon me terug te trekken richting strand. Zodoende kwam er van zwemmen dus niet veel terecht.  Uiteindelijk gaf ik het maar op en na een half uurtje liepen we maar terug naar ‘onze’ kuil.

Het was ondertussen drukker geworden op het strand en we gingen met zijn allen lekker in die grote kuil in de zon liggen. Barry lag naast mij aan de linkerkant van die kuil en Castor lag naast Toon aan de rechterkant van de kuil. Nadat we zo een kwartiertje lekker hebben liggen luieren, viel er opeens een schaduw over ons heen en hoorden we een barse stem zeggen :  “Ist mein loch”.  Verbaasd keken we elkaar aan en wisten even niet wat er aan de hand was. Toen die stem het nogmaals herhaalde zagen we een hele dikke man gekleed in een heel kort zwembroekje waar een flinke bierbuik overheen hing, aan de rand van de kuil aan de achterkant van ons staan. Hij had zijn armen demonstratief over elkaar heen geslagen en ik hoorde dat hij nogmaals op barse stem zei: “Ist mein loch”.  Aangezien ik uit de grensstreek afkomstig was en de Duitse taal sprak en verstond, begreep ik dat dit een Duitser was die zijn kuil opeiste. Kennelijk had hij deze al een of meer dagen ervoor gegraven.

Maar niet alleen ik was van de barse stem geschrokken, ook Barry en Castor schrokken. Voordat Toon en ik konden reageren kwamen beide honden overeind en sprongen al grommend en blaffend op die Duitse heer af. Toon en ik waren eerst even perplex, maar reageerden gelukkig (voor die man) op tijd en grepen onze honden vast. Maar…. Ik heb nog nooit zo een dikke man zo hard zien wegrennen. Ongelooflijk wat een tempo en dat met zo’n dikke buik. Ik had haast bewondering voor hem. Maar ja, het strand is van iedereen en wie het eerst komt …… Dus ook in “Mein loch”… toch?

En Barry en Castor? Die gingen gewoon weer rustig naast ons liggen. Wel merkte ik dat Barry de omgeving nu wat meer in de gaten hield. Kennelijk had hij het toch niet op barse dikke mensen die hem lieten schrikken.  De verdere dag genoten we van het weer en ‘onze’ gerieflijke kuil. Grinnikend zei ik nog tegen Toon: “We lijken wel koekoeken, die leggen hun eieren ook in andere nesten.” Maar we vonden wel dat het strand ook van ons was, dus ook de kuil. Deze dag gaf me toch weer het gevoel dat Barry een kameraad uit duizenden was. Hij lette bijzonder goed op me en op alles wat ik deed.