Als een donderslag....

Woensdag is voor mij de dag van de yoga. Deze vorm van yoga is erg intensief. Het voordeel is dat er een medische groep is waar ik wonderwel goed wordt bijgestaan. Paul weet precies wat hij moet doen, tot waar ik kan gaan en wat goed voor me is. Ik durf me volledig aan hem toe te vertrouwen en dat is fijn als je niet zoveel fysieke mogelijkheden hebt.

Paul is zelf enorm fanatiek, niets is hem te gek en hij werkt zich op de dag van ons medische groepje een slag in de rondte. Hij pakt alles voor ons en biedt overal maximale hulp. Paul heeft  de moed om ons in standen te laten staan die we zelf met onze krakkemikkige lijven niet voor mogelijk hielden. Daarnaast is het ook gezellig. Paul houdt ervan zijn werkzaamheden te begeleiden met veel woorden. Hij weet overal wat van en laat dat graag horen. Soms gaat dat wel ten koste van onze rust en concentratie, en het gebeurt niet zelden dat ik zijn woorden als een soort achtergrond muziek voorbij laat gaan.

Onlangs troffen zijn woorden me echter als een donderslag bij heldere hemel. Hij zei dat ik nog  ver zou kunnen komen als ik me in India zou laten behandelen. Pong!!! Het trof me tot in mijn tenen. Is er nog hoop? Voor mij? Kan ik verder komen? Hij relativeerde het zelf wel meteen door er aan toe te voegen dat er ook malaria en andere ziektes op de loer liggen in India en dat het maar de vraag is of ik daar tegen bestand ben. Maar het zaadje is gezaaid. In gedachten huppelde ik naar huis. Plotseling voelde ik me licht als een veertje. Spoedig vertelde ik het rond aan ieder die het wilde horen. “Ik wil naar India!” Ik oriënteerde me meteen op allerlei, met name ayurvedische, klinieken die van alles beloven.

En toen kwamen de berichten van vrienden en bekenden die schoorvoetend meedeelden dat ze zó ziek waren geweest in India en mijn enthousiasme taande. Ze hadden steekhoudende argumenten ‘je kunt je hier toch ook laten behandelen met ayurveda’ of ‘waarom ga je niet drie ochtenden naar yoga’. En ‘in Duitsland is ook een kliniek.’ Ik voelde mijn ongebreidelde enthousiasme wat afnemen. Ik voelde ook dat het raakte aan mijn reislust. Wat Duitsland……? ik wil naar India! Lekker warm en een totaal andere cultuur. Inmiddels ben ik wat bekoeld. Het is niet zomaar iets om zo’n reis te maken als je bijna niet kunt lopen en praten. Ik heb begeleiding nodig. En inderdaad.. kan ik het overwinnen als ik ziek word?

Ik word weer wat minder blij, loop weer mee in het gewone Nederlandse straatje. Mijn perspectief lijkt naar de achtergrond verdwenen. Totdat een vriendin, een doorgewinterde wereldreizigster, zegt: “waarom ga je niet naar Hawaï of Californië ?  Daar zijn ook klinieken. Het vuurtje laait weer op. En nu roep ik in het rond, “ik ga de andere kant op : Amerika! “