Aanrijding

Als autorijder word ik gek van die sneeuw, maar ik kan begrijpen dat je het als kind prachtig vindt. Urenlang in de file staan en voor geen meter opschieten; dat is verschrikkelijk. Toch rijd je altijd een beetje gespannen, want je weet nooit wat je voorganger doet. Maar je ziet dan wel wie er echt kan rijden. Zo zijn er van die malloten die gaan inhalen waar het heel glad is, maar het ergste vind ik nog wel vrachtauto’s die gaan inhalen. Ik weet dat deze mensen onder druk staan, maar als je zoveel risico neemt om op tijd de bij klant te zijn dan vraag je om ongelukken. Wat kan ik er kwaad om worden als mensen zo onverschillig rijden en er gewoon maling aan hebben en tijdens gladheid precies zo rijden zoals ze altijd doen.

De donderdag voor kerst zijn mijn vrouw en ik bij onze dochter aan het oppassen als mijn schoonzoon met mijn kleinkind Quint mijn dochter gaan ophalen van het werk. Quint wilde graag mee met zijn vader om zijn moeder op te halen, maar ik had er een rotgevoel over. Als ik toen al thuis was geweest had ik zeker tegen mijn schoonzoon gezegd dat hij Quint thuis moest laten. Rond 19.00 uur kreeg ik een telefoontje van mijn schoonzoon dat ik naar de Oosterdreef in Nieuw Vennep moest komen. Hij had een frontale botsing met een busje gehad. De politie was er al en de ambulance was onderweg. Het was net alsof mijn hart even stilstond toen ik het hoorde.

Daar aangekomen kwam de ambulance er aan. Ik ging meteen naar mijn dochter en kleinzoon die met tranen in hun ogen stonden. Quint zei: “Ik heb niets hoor opa!” Hetzelfde zei hij tegen de politie en het ambulancepersoneel. Hij was wel een beetje gestrest en van onder zaten zijn tandjes een beetje los. Ook waren er twee tandjes wat naar achter gedrukt, maar de tandarts zei dat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken; dat kwam wel weer goed. Mijn dochter had erg pijn in haar buik, maar dat kon ook de spanning zijn. Ze kregen namelijk wel de airbag in hun gezicht en dat doet ook zeer.

De volgende dag ging het gelukkig weer beter met de kinderen, alleen wilde Quint niet meer de auto in. “Ik ga wel lopen mama,” zei hij. Wat me erg ontroerde was toen Quint zijn moeder ging troosten toen zij huilde. Hij veegde haar traantjes weg, sloeg zijn armpjes om haar heen en knuffelde zijn moeder. Daar kreeg ik echt kippenvel van.

Op eerste kerstdag waren ze allemaal bij ons: Quint, zijn vader en moeder en mijn andere kleinkind Ginny. De kleintjes hebben toen cadeautjes gekregen die onder de kerstboom lagen. Quint was er helemaal vol van dat de Kerstman cadeautjes bij ons had gebracht. Samen met zijn zusje Ginny, die gelukkig thuis was gebleven op de dag van de aanrijding, ging hij kerstliedjes zingen. Het was een heel gezellige kerstdag voor ons allemaal en door de cadeautjes vergat Quint de aanrijding ook weer. Hij heeft er die dag ook helemaal niet over gepraat.

Wel hebben we tijdens de kerstdagen onze zoon en schoondochter Jennifer, die in New York wonen, erg gemist. Ook mis je op deze dagen je ouders en schoonouders die er niet meer zijn. Je vergeet ze sowieso natuurlijk nooit, maar ze zijn allemaal in de maand december gestorven en nog wel vlak voor de kerst dus wij hadden het er erg moeilijk mee.

Op tweede kerstdag gingen onze kinderen en kleinkinderen naar de ouders van mijn schoonzoon. Er werd slecht weer voorspeld, dus toen kwam de angst weer om het hoekje kijken. Ze hadden een leenauto in verband met de aanrijding en daar zaten geen winterbanden onder en daarnaast was deze auto nog onbekend voor hen. Quint wilde weer niet in de auto, maar na veel praten ging hij overstag. Ze gingen uiteindelijk om 16.00 uur weer naar huis, want ze hadden Quint beloofd om voor het donker weer thuis te zijn.

Ik hoop dat iedereen bij Goedenwel heel fijne feestdagen hebben gehad zonder aanrijdingen of andere problemen!